Бугарија го одбележува 6 септември- Денот на Соединението на Кнежество Бугарија и Источна Румелија
На 6 септември Бугарија и Бугарите од диаспората го одбележуваат Денот на Соединението. Оваа година се навршуваат 140 години од Соединението на Кнежество Бугарија со Источна Румелија во 1885 година.
Денот на Соединението е општонационален официјален празник, постигнат единствено и само од напорите на бугарските државници и заштитен во тогаш претстојната Српско-бугарска војна од херојските дејства на бугарската армија против вероломниот напад на Србија, потсетува БГНЕС.
По потпишувањето на Берлинскиот договор Големите сили ги распарчиле земјите на Бугарите, создавајќи го Кнежество Бугарија – мала држава во северните територии на Османлиското царство, автономната област Источна Румелија, која беше директно потчинета на султанот, Северна Добруџа била дадена на Романија, Поморавјето на Србија, а Македонија и речиси цела Тракија останале во границите на Османлиската империја.
Брзиот економски раст, усилената работа и стремежот кон просперитет, развој и обединување на нацијата и татковината доведоа до актот на Соединението. Создаден е Бугарскиот таен централен револуционерен комитет (БТЦРК), кој има значајна улога во организацијата на соединението на двете Бугарии. БТЦРК активно се зафатил со публикации во весници и јавни демонстрации под раководство на Захари Стојанов. Идеите за соединение биле прифатени со широка поддршка и во Кнежество Бугарија и во Источна Румелија од масовното население, а еуфоријата и подготвеноста за величествениот акт растел. Ден пред Соединението, на 5 септември, во прокламација Захари Стојанов изјавува:
„Браќа! Часот на Соединението дојде! Вие се задолжувате во името на Татковината наша, во славата и величието на Бугарија да дојдете на помош и да го поддржите светото дело!“.
Бунтовите во Панаѓуриште, Пазарџик, Големо Конаре, Чирпан и други градови и населени места биле раководени од БТЦРК. На 6 септември востанички одреди го заземале конакот и поштата во Пловдив, а како резултат на воен преврат, предводен од командантот на пловдивскиот округ, мајор Данаил Николаев, гувернерот на Источна Румелија Гаврил Крстевич бил симнат од власт и заменет со администрација назначена од бугарскиот кнез Александар I Батенберг. Отпорот против Соединението бил минимален, а генерал-гувернерот на Источна Румелија Гаврил Крстевич изјавил: „Јас сум Бугарин, и јас сум за Соединението!“.
На 8 септември Александар I Батенберг издава прокламација, со која се прогласува за „кнез на Северна и Јужна Бугарија“, во која изјавува: „Имајќи го предвид благото на бугарскиот народ, неговата голема желба да се претворат двете бугарски држави во една и постигнувањето на неговата историска задача, Јас го признавам Соединувањето за извршено и прифаќам отсега натаму да бидам и да се именувам Кнез на Северна и Јужна Бугарија“.
Извршена е мобилизација на армијата со подготвеност за напад врз Бугарија од страна на Османлиската империја, до што не доаѓа, а нападот изненадно доаѓа од запад, кога Србија ѝ објавува војна на Бугарија.
„Нашето дело е свето и се надеваме дека Бог ќе го земе под своја заштита и ќе ни даде потребната помош за да триумфираме и да ги победиме нашите непријатели. Уверени сме дека нашиот возљубен народ ќе се притече и ќе нè поддржи во тешкото, но свето дело – заштитата на нашите земји од навлегувањето на непријатели, и дека секој Бугарин, способен да носи оружје, ќе дојде под знамињата да се бори за својата земја и слобода, го повикуваме Севишниот да ја чува и покровителствува Бугарија и да ни помага во тешките и напорни денови што ги преживува нашата земја. Нека Севишниот Господ Бог нè земе под своја закрила!“. Ова се зборовите на Кнез Александар I Батенберг по повод објавувањето на војна на Бугарија од страна на Србија по актот на Соединението.
По вероломниот напад на Србија врз Бугарија, Бугарите со својата крв го одбраниле актот на Соединението во тешките борби кај Сливница и херојската одбрана на Видинската тврдина. За многу кратко време бугарската армија преминала од турската на српската граница и таму од одбрана преминала во напад, по што навлегла во непријателска територија, со што војната завршила со победа за Бугарија. На овој начин актот на Соединението бил заштитен и зачуван, а со самото тоа и утврден.
„Оваа година во Тракија, догодина во Македонија!“ – се зборови на тогашниот премиер Петко Каравелов по повод соединението на двете Бугарии. Тие го покажуваат размислувањето на тогашните бугарски државници и бугарскиот народ во однос на нивниот став кон Бугарите надвор од границите на државата. Тоа ја покажува идејата за постепени дејства со цел остварување на бугарскиот национален идеал, на кој му се посветил Апостолот на слободата Васил Левски.
Актот на Соединението е првиот пример на младата и новоослободена бугарска држава, која успеала да покаже дека може да постигне сè со сопствени здружени напори, без оглед на интересите на Големите сили. Тој е пример на обединувањето на Бугарите и тоа дека кога нацијата е единствена таа успева да достигнува височини и да дава пример на следните генерации, кои ќе се борат за една посилна, независна и целокупна Бугарија.
