Дали денеска Бугарија е „осамениот човек на Балканот“?

//

Пишува: Иван Николов

Во 1993 година, по повод 90-годишнината од избувнувањето на Илинденско-Преображенското востание, раководството на МПО во САД и Канада го покани познатиот американски историчар, публицист и аналитичар Роберт Каплан да зборува на оваа тема. Размислувајќи не само за текот на востанието – херојството и жртвите, тој фрла поглед и на рамнотежата на интересите и силите на Балканот. Споредувајќи ја ситуацијата со 1913 година, кога Бугарија од сите страни била опколена со непријателски трупи кои го растргнаа нејзиното етничко тело, таа беше пренесена во модерното време, т.е. деведесеттите години на дваесеттиот век, кога по падот на тоталитаризмот Бугарија повторно има неизвесна иднина. И заклучува: „Како во 1913 година, така и денес Бугарија е осамениот човек на Балканот.“

Оваа политичка метафора има повеќеслојни геополитички димензии. Таа го навестува сложениот судир на интереси овде во Бугарија – преодната зона меѓу Европа и Азија, во близина на теснецот и на границата меѓу христијанството и исламот.

И не само ова. Очигледно, Роберт Каплан ги имал предвид и зголемените апетити на соседните христијански земји – Грција, Србија и Романија, кои целосно игнорирајќи ги христијанските закони во 1913 година, откорнале значајни територии населени со Бугари. И спротивно на клаузулите во парискиот систем на договори во 1919 година за заштита на правата на малцинствата, тие под дискретно охрабрувачкиот поглед на ОН во Женева масовно ги асимилираа овие Бугари, подложувајќи ги на бескрајно понижување и тортура.

Се сетив на сите овие последни неколку месеци, недели и денови кога истакнати европски државници како Емануел Макрон и Олаф Шолц се обидоа да ја разберат суштината на масовниот отпор на бугарското општество и институции по прашањето за геноцидот врз Бугарите во новосоздадената во текот на времето на Тито, Социјалистичка Република Македонија.

Бришењето со сите можни идеолошки, пропагандни, образовни и диктаторски методи на локалното бугарско население беше фаворизирано од воспоставената општествено-политичка состојба во светски размери по Втората светска војна. Ова им ги одврза рацете на титовистите во Македонија и тие со граблив жар побрзаа да ја променат, во име на антифашизмот, со чисто фашистички методи, вековната етнокултурна природа на луѓето во младата држава.

Кога денес лидерите на авторитетните држави тврдат дека во Скопје се спроведени сите неопходни демократски реформи, ние Бугарите повторно разбираме дека не принципите, туку некои размислувања ја движат политиката, дури и во структура како ЕУ, каде што вредностите се прогласени за водечки критериуми.

И одеднаш од Франција дојде предлогот на претседателот Макрон да посредува во расплетот на јазолот што го стега југословенската комунистичка номенклатура во Скопје од 1944 година до денес. Не би било излишно во овој момент Бугарија да го потсети господинот Макрон на она што неговиот сонародник Виктор Берар го забележал во својата студија во 1892 година. Тој е категоричен : “…Достатъчно е да се отворят Кедрин и тогавашните писатели, за да си представим тази македонска България от Х век. Преспа, която царят на българите, Самуил, съгради върху пустия днес бряг на езерото със същото име…която той направи център на българщината, столицата, българският град. България на север от Балкана, е подчинена от Йоан Цимисхий (972 ).Българската народност и независимост не съществуваха вече освен в Македония…“( V.Berard, La Turquie et l’hellenisme contamporain, La Macedoine, IV-me edition, p.211 )

Случајот со РС Македонија е феноменален. Заедно со геноцидот на локалното бугарско население, таму почнаа да се градат гнезда на отпадници, кои уживаа неограничени привилегии и лишени од пристап до историски извори, фанатично прифаќајќи ја лажната митологија како своја. Продукт на оваа етно-технологија се и денешните лидери на младата држава. Парадоксот, во нивниот случај, е што и покрај можноста да се запознаат со изворните документи, тие не покажуваат ни трошка желба за тоа. Завиткани во пелените на псевдоидентитетот, тие со сите средства се борат да ја задржат оваа лажна слика за себе.

Оттука произлегуваат сите недоразбирања и искривувања на проблемот, факт кој во Европа е прифатен со снисходливост или лукава двосмисленост.

Нема спор околу историјата меѓу Софија и Скопје. Спорот е околу нејзиното препишување со југословенско комунистичко мастило. Станува збор за:

Прво: Замена или изоставување во сите учебници, пропагандни настани и јавни собири на компромитирачките зборови „Бугарија“, „бугарско“, „Бугарин“ и систематско наметнување омраза кон Бугарија. Во правниот речник тоа се нарекува фалсификување на документи и клевета, што е кривично дело.

Второ. Замена на идентитетот на неколку минати генерации, кои во реалниот живот се изјаснувале како Бугари. Нивните надгробни споменици, особено на преродбениците и револуционерите, или се уништени или натписите на нив се „обновени“ преку новата правописна норма.

Трето. Масовно се „обновуваат“ црквите и манастирските храмови, а светците на иконите имаат имиња напишани според нормите на новата азбука со пет српски букви.



Овие три точки не можат да бидат спорни за историчарите. Ова е работа на адвокатите. И зошто претставниците на Брисел не сакаат да ја разберат оваа вистина, која е отворено спротивна на европските вредности?

Зарем не е добро господинот Олаф Шолц, кој сигурно се врати „со трошка надеж“ од посетите на Скопје и Софија на почетокот на јуни, да се потсети на историската еволуција што доведе до одвојување на австриската нација од германската.

Во своето капитално дело „Историја на Австрија – култура, општество, политика“, виенскиот професор Карл Боцелка пишува: „Пред Втората светска војна имаше само почетоци на самоидентификација на австриското население. Жителите на алпската република се чувствувале како Германци, понекогаш дури и како „подобри Германци“… Идентификувањето со државата и одржувањето на нејзината независност се зголемило, но во 1956 година само 49 отсто од населението сè уште се чувствувале како независна нација, додека 46 процентите продолжиле да да бидат етикетирани како Германци.

Претпоставувам дека г-дин Олаф Шолц е свесен дека појавата на нациите е сложен, долгорочен еволутивен процес кој е исто така под влијание на геополитичките фактори. Така се роди австриската нација, за која не беше создадена посебна „австриска“ азбука и јазик и која не беше воспитувана во антигермански дух.

Размислете за овој факт, господине Шолц – зошто во Австрија нема антигермански фанатизам, а во Скопје и пред портите на Брисел не престанува антибугарската хистерија…

Со компетентно објаснета и одбранета бугарска позиција, францускиот предлог може да стане документ од историско значење. Нема да биде излишно господата Макрон и Шолц да седнат и да размислат за изобилството достапни факти. Како тоа се вклопува во европските вредности и како може и двајцата да ја растурат оваа згусната југословенска комунистичка магла за да не навлезе во Унијата, која е заснована исклучиво на вредности?


Пред неколку дена слушнав коментар за проблемот со бугарското „вето“. Беше даден примерот со Луксембург, каде што се зборува еден од германските дијалекти, што Берлин не го оспорува. Но, не беше споменато дека во Луксембург не постои воспоставен образовен систем кој систематски влева омраза кон Германија и Германците, и кој не ја присвојува нивната историја. Кога наместо вистина се лансира полувистина, тоа е чиста лага.

Денес Бугарија се соочува со целиот свој раст против лагите, фалсификациите и омразата. А тоа е можно затоа што денес таа не е „осамениот човек на Балканот“, како што тврдеше Роберт Каплан пред 30 години. Денес Бугарија е рамноправна членка на најдемократската унија – ЕУ и зема активно учество во одлучувањето. Во оваа улога, таа има законско право да ги штити своите национални интереси на предците.

Францускиот предлог е добар почеток, кој може да стане алатка за разбирање на природата на проблемите кои произлегуваат од сè уште неизживеаните југокомунистички илузии на Скопје денес.



Претходна статија

Бугарскиот Парламент изгласа недоверба на бугарската Влада

Следна статија

Вархеји на Твитер: ЕУ многу сериозно ги сфаќа бугарските грижи и тие сега се дел од преговарачкиот процес

Најново од Истакнато

Ковачев: На местото на спомениците на окупаторската Црвена армија во Софија и во Пловдив да се постават споменици на Левски, Ботев, Гоце Делчев, Тодор Александров и Ванчо Михајлов

Бугарскиот европратеник од редовите на ГЕРБ-СДС Андреј Ковачев, даде интересна идеја за тоа што треба да

Туѓа влада

Facebook статус на Никола Димитров Новата опаковка на предлогот е апсолутно истиот непоправлив дебакл со кој