Градот Сопот- центар на бугарштината

//

Еден од најскапоцените центри на бугарштината се наоѓа во Сопот – гратче со огромна историја, јавува БГНЕС.

Потеклото на името на градот е традиционално за повеќето бугарски градови: во далечното минато, во областа доаѓале луѓе од север, најверојатно трговци. Виделе поток и решиле да се населат околу него, а подоцна да основаат град. Името на населбата потекнува од старословенскиот збор „сопох“, што значи канал низ кој тече вода (чучур).

Градот Сопот се наоѓа на 5 км. од градот Карлово, во подножјето на Стара Планина, Сопот одиграл важна улога во културниот развој и историјата на Бугарија. Информациите за неговото постоење не враќаат во далечниот XIV век. Се верува дека кога Турците ги нападнале бугарските земји, сопотчани пружиле тврдоглав отпор, поради што нивните домови биле изгорени до темел. За време на ропството, Сопот бил познат трговски и индустриски град, а неговите жители главно се занимавале со занаетчиство – волна, предење, ткаење, абаџиство (производство на крупно волнено платно), терзијство (шиење облека), млинарство.

Денес духот на Иван Вазов оживува од секое ќоше на градот, а од секое обележје тече таа љубов кон татковината која ја движи Бугарија напред.

Преродбеничката црква „Свети Апостоли Петар и Павле“, која е парохиска црква, се наоѓа во централниот дел на градот Сопот. Се наоѓа во јужното подножје на историскиот рид „Трапето“ и во непосредна близина на Сопотскиот женски манастир „Метоха“. Со својот впечатлив изглед, тој е една од најрепрезентативните црковни градби во бугарските земји.

Манастирот се наоѓа во близина и на познатото „Радино училиште“.



До денес до нас не стигнала информација која со сигурност би го потврдила времето на настанување на овој манастир. Најчеста хипотеза е дека манастирот е основан од монахињата Сузана во 1665 година. Во текот на неговата вековна историја, Сопотскиот Богородичен манастир „Воведение Богородично“, заедно со други цркви и манастири, неколку пати бил уништен. Најверојатно бил сериозно оштетен во бурните Крџалиски времиња, кога Сопот бил изгорен трипати – во 1794, 1800 и 1807 година. Манастирот не бил поштеден ниту за време на Руско-турската војна. Во јули 1877 година, по привременото повлекување на руските трупи, речиси целиот град бил запален и срамнет со земја, а оние од неговите жители кои не успеале да побегнат биле безмилосно убиени од башибозукот.

И, секако, што е Сопот без Радиното училиште? До денес, тоа го задржало својот непослушен ренесансен дух, каде песните на Вазов се чини дека сè уште тивко одекнуваат по калдрмата. Под тешкото лежиште на суровата Стара Планина, која ги собра мистеријата и историјата во мистичен, карпест ореол, човек се чувствува мало и безначајно пред нескротливиот дух на Бугарите.

Величествениот натпис „Јас сум Бугарче“ ги испраќа гостите на градот. Буквите се поставени на симболичниот рид Трапето на Сопот и се видливи дури и во темниот дел од денот. Како светилник што ги води бродовите ноќе, натписот ги потсетува сите дека Бугарија треба да биде над се!

Претходна статија

Македонски државјани повредени во сообраќајна несреќа во Албанија

Следна статија

(Видео) Чавдар Стефанов: Она што се случи со Дугина е резултат на внатрешните противречности во Русија

Најново од Вести