Малото момче со големото срце
Иван Јанев
Облеката ми мириса на чад и на замор, а во очите ми сè уште стои сликата на изгорената шума. Имам малку време пред денот целосно да згасне, и сакам да ви дораскажам за Даниел. Даниел има 16 години, од Сунгурларе е, но всушност е од Софија. Сега е кај баба му. Шапки долу за ова момче!
Денес со колегите од Бургас – Давид и Мила – влеговме длабоко во изгорената шума крај Сунгурларе, за да направиме директно вклучување. Баравме не само добра гледна точка, туку и сигнал, кој стана реткост среде апокалипсата. Глетката беше нереална. Од двете страни имаше обгорени дрвја како црни духови, а по средината се виеше прашлив пат, мек и сив како пејзаж од месечината. Пепелта беше толку длабока што секој наш чекор тонеше до глуждовите. Пустина од саѓи и тишина, нарушувана само од ветрот.
И тогаш, како да излезе од филм за војната во Багдад, се појави силуета. Момче на велосипед. Беше висок, а велосипедот очигледно му беше мал и тој се нишаше несигурно по прашливиот пат, обидувајќи се да задржи рамнотежа. Ни пријде и застана до нас.
„Вие кои сте?“, праша со глас во кој немаше ни трага од страв. „Не сум ве видел во шумата. Јас сум тука три дена.“
Во првиот момент не реагирав, зафатен со техниката и мислите. Но потоа го погледнав. Обгорени нозе, патики кои изгледаа буквално „изпечени“ од жештината, и најмногу – старата брезентна торба од гас маска, ставена преку рамо. Од неа ѕиркаа шишиња со вода. Тогаш ме грабна. Ова не беше само момче што минува оттука.
„Како се викаш? Колку години имаш?“, го прашав, сфаќајќи колку е опасно тука за едно дете.
„Се викам Даниел, имам 16 години“, одговори тој. Ми раскажа дека е од Софија, но летото го поминува кај баба му во Сунгурларе. И три дена, откако пожарот беснее, тој не запрел. Со велосипедот, по прашливите и опасни патеки, носи вода и храна за пожарникарите и доброволците.
Ја отвори старата торба. Внатре собираше седум литри вода. „Пет литри за луѓето“, објасни тој, „и два за животните“. Ми раскажа, без трошка гордост, како пред еден ден нашол мала верверичка, речиси онесвестена од жештината и чадот. „И дадов водичка, таа пиеше, пиеше и потоа побегна во шумата“, рече тој и се насмевна.
Го гледав и не можев да поверувам. Во него немаше поза, немаше потрага по слава. Имаше само чиста, непорочна желба да помогне. Тој беше како Феникс, роден од пепелта околу нас – симбол на надежта среде уништеното. Ми беше мило што се запознавме.
Родителите му биле државни службеници. Ми кажа и во кое училиште учи, но во целата емоција умот не ми го запомни. Ви го раскажувам ова затоа што за да го видите неговото лице на телевизија, треба да добиеме дозвола од нив. Тој нема 18 години. Утре ќе ги побарам, бидејќи оваа приказна мора да стигне до повеќе луѓе. Оваа добрина, што се вселила во ова момче, е посилна од секој пожар.
Сакам такви да ни бидат политичарите – срцати и пожртвувани. Сакам тој да стане политичар, но веднаш сфаќам дека тоа тешко ќе се случи. Премногу скромен и добар е за овој свет.
Тој не остави и повторно се понесе со малото си велосипедче во сивилото, за да ја продолжи својата мисија. „И утре ќе бидам тука“, беа неговите последни зборови.
Се надевам утре пак да го сретнам. Се надевам и пожарот конечно да биде изгаснат. За да ви дораскажам за малото момче со големото срце.
Добра ноќ сега. И нека утрешниот ден донесе повеќе надеж.
