Навредливата споредба меѓу ВМРО и ДПМНЕ

Пишува: Атанас Величков за БГНЕС

Датумот 23 октомври, кој познавачите на македонските работи го поврзуваат со основањето на ВМОРО/ВМРО пред 131 година во Солун, во Република Северна Македонија се слави веќе 17 години како државен празник и е неработен ден за сите. граѓаните на земјата.

Овој несомнено важен датум за македонските Бугари беше прогласен за „Ден на македонската револуционерна борба“ за време на владата на ВМРО-ДПМНЕ, тогаш предводена од „технократот“ Груевски. Во оваа прва година од владеењето на сега политичкиот бегалец, речиси никој не се сомневаше, до какви крајности може да стигне неговото поимање за тоа што е демократија и колку застарена е таа форма на општествено уредување.

Денес, 17 години по прогласувањето на 23 октомври за државен празник и 131 година од создавањето на Организацијата, ВМРО-ДПМНЕ повторно е на власт во Република Северна Македонија, со таа разлика што никој нема да дозволи друг премиер на земјата да стигне таму за да си ја спасува кожата во „пријателска“ земја. Овде општеството созрева, а државата веќе не е „малолетна“ и има 33 години.

Огромното мнозинство од граѓаните на Република Северна Македонија знаат дека нема апсолутно ништо заедничко помеѓу историската организација ВМРО и политичката партија ВМРО-ДПМНЕ со лидери Георгиевски, Груевски и Мицкоски. Ако се додадат и лажните надежи на ниту еден или двајца македонски Бугари, кои се приклучија со најчисти намери во градењето на оваа партија, работите стануваат уште појасни. Токму затоа напорите за поврзување на ДПМНЕ и ВМРО (Тодор Александров и Иван Михајлов) изгледаат смешни.

Лидерите на ВМРО-ДПМНЕ ќе станат дел од историјата. Ова е факт, но историјата е безмилосна и тие и покрај тврдењата дека се наследници на историската организација, ќе останат разочарани. Дури и споредбата на некој од дејците на ВМРО со некој од моќниците во ДПМНЕ низ годините е навредлива. Ова го знаат сите – комунистите и псевдодемократите, внуците на партизаните и внуците на комитите.

Денеска во Република Северна Македонија се слави „Денот на македонската револуционерна борба“, но нема почит кон револуционерите од 23 октомври 1893 година. Тие постхумно се предмет на лажно обожување, од страна на лажни патриоти кои не сакаат ни да го прифатат бугарското потекло на нивните „идоли“. Кажуваат и пишуваат секакви небулози за еден Гоце Делчев и го поистоветуваат со некаква кукавица и бељаџија кој, замислете, требало да се изјасни како Бугарин затоа што ќе останел без образование. Михајлов постхумно е „осуден“ како „соработник на Хитлер“, нешто за што не е потребен ниту коментар.

Денес во Република Македонија името на ТМОРО/ВМОРО е намерно заборавено, никаде не се пишува, за да се избрише единството во борбата на Македонските Бугари, Тракиските Бугари и Бугарите од слободна Бугарија. Во РС Македонија се користи терминот МРО (Македонска револуционерна организација) што е жив доказ за виртуелната реалност во која живеат македонските Бугари и воопшто македонското општество.

Како финале, на нормалните македонски граѓани ни останува да им посакаме да се најде вистински наследник на револуционерите од пред 131 година и да ги поведе на патот на демократизацијата и нормализацијата на државата. Тој не мора да биде Бугарин како основачите на Организацијата и нивните соработници и наследници. Доволно е да има сеќавање на бугарското етничко потекло на своите предци, да биде доволно паметен и да знае дека само Бугарија може да и помогне на неговата земја да оди напред, без да се губи време со евтини приказни за некаква светла иднина.