Пендаровски, Заев, Мицкоски… и европските вредности

/

Пишува: Иван Николов (БГНЕС)

Јасно е. Македонските државници, политичари, интелектуалци не сакаат да ја ревидираат идеолошката слика за себе.

И не само тоа. Нивната желба да ја прошират својата сегашна самосвест во далечното и неодамнешното минато на луѓето се граничи со паранојата…

На XVI Бледски форум за Западен Балкан на 1 септември годинава. премиерот и претседател на Словенија Јанез Јанша и Борут Пахор му се поклонија на Заев. Дали поради домашна љубезност или поради заживеаната претстава за Македонија од времето на Едвард Кардел, тие го поддржаа во неговите напори да го наметне лицето насликано од СКЈ на Македонија како европска вредност! Со овој гест на „пријателство“, актуелното претседателство со ЕУ, начело со Словенија, само ја охрабри младата земја да продолжи да се понижува себеси.

За елитите во братската земја, битката не е за вистината. Во нивната битка водечки е стравот од вистината. Стравот да се признае дека учениците на Св. Кирил и Методиј биле примени во Плиска од кнезот Борис I Крстител и дека го испратил Свети Климент во област со центар во Охрид, дека браќата Миладинови самите ја нарекоа својата збирка „Бугарски народни песни“, дека Григор Парличев во своето исповедничко дело „Автобиографија“ околу 36 пати се дефинира себеси како Бугарин, дека Рајко Жинзифов во своите песни и останат пишан опус силно ја нагласува својата бугарска националност. Примерите се безброј…

Сето ова ги плаши македонските елити. Тие се поврзаа со лагата, со комплексот на инфериорност, и тоа се манифестираше со некои смешни политички акции и декларации.

Кога кон крајот на јуни годинава португалската државна секретарка за европски прашања, Ана Пола Закаријаш, со право посочи дека „јазикот на РС Македонија“ некогаш бил дел од бугарскиот јазик … “, настана конфузија во Скопје. Државници, политичари, лингвисти, публицисти тргнаа да ја навредуваат португалската министерка и да докажат дека таа е претставник на „Обновениот европски фашизам од Хитлер и Салазар“ (Ефтим Клетников, „„И португалската потврда за обновениот европски фашизам по Хитлер и Салазар“ , в. „Нова Македонија“, 7 јули, 2021 г.)

Нека во Брисел длабоко ја анализираат оваа проценка, но и целата атмосфера, која не толерира ниту најмало навестување за критика на канонизираните заблуди!

На 29 јули годинава Скопското собрание усвои резолуција за „црвените линии“ на Македонија. Тоа беше врв на слепилото за сопствената природа и духовните корени. И каква пародија! Водечки во креирањето на овие „црвени линии“ се „научниците“ од МАНУ, предводени од нејзиниот претседател, академикот Љупчо Коцарев.

Во нејзиниот личен профил на Фејсбук пред извесно време, историчарката од Скопје, Велика Ивковска, раскажа како стигнала до експонатите во Воениот музеј во Анкара, кои не се постојано изложени. Како докторант на Универзитетот во Истанбул, таа сакала да го види црешното топче „симбол на македонската непослушност“, како што пишува таа.

Меѓутоа, била бескрајно разочарана кога видела не едно, туку две црешови топчиња, кои биле означени како БУГАРСКИ, какви што се и во реалноста. Таа брзо го надминала своето чудење и почнала да го „просветлува“ персоналот на музејот за „вистината“ за црешовото топче.



Еве од какви наставници, со осакатени идеи за своите предци, добиле образование претседателот Пендаровски, премиерот Заев и лидерот на опозициската партија ДПМНЕ Мицковски … Но, зошто тие, токму поради нивните одговорни позиции, не сакаа, барем од љубопитност да погледнат кон преоценување на „знаењето“ наследено од Лазар Колишевски за себе и за својот народ? Зошто го дозволуваат срамот да бидат духовно мумифицирани и да стојат како мумии во музејот на поранешната југословенска пропаганда?

Дали тогаш треба да бидеме изненадени што во водечките медиуми во Скопје може да се прочита следниот „бисер“ на незнаење: „…СЕПАК ИСТОРИЧАРИТЕ ИСТАКНУВАТ ФАКТИ ДЕКА ДВЕТЕ ВОСТАНИJА (Илинденското и Преображенското – б.а. ) СЕ СОСЕМА НЕЗАВИСНИ, А НИВНОТО ПОВРАЗУВАЊЕ ВО БУГАРИJА СЕ СЛУЧУВА СО ПОЛИТИЧКИ ДЕКРЕТ, ОДНОСНО СО РЕЗОЛУЦИJА НА ТОГАШНИОТ ЛИДЕР НА БУГАРСКАТА КОМУНИСТИЧКА ПАРТИJА, ТОДОР ЖИВКОВ, ВО 1968 г…“( Jасмина Павловска, „Со хегемонистичниот речник за Македониjа не им се усреќи на бугарските политичари“, в.“Нова Македониjа, 29 јули 2021 г. )

Четири години по Договорот за пријателство, добрососедство и соработка помеѓу Бугарија и Македонија, како што можеме да видиме, оваа обучена, мрачна инспирација за осакатувачка злоба и омраза кон „источниот сосед“ продолжува да живее во Скопје.

Нема простор за спорови. Има безобразно вандализирање врз наследството од минатото.

Во интервју од 2 септември оваа година за радиото „Глас на Америка“, поранешниот премиер Владо Бучковски исто така им се придружи на хористите со гаврански гласови. Добивајќи самодоверба од забелешките на некои европски и американски фактори и спротивно на позицијата што ја има изјавено самиот тој многупати досега, Бучковски го пофали ДПМНЕ за предложените „црвени линии“ во разговорите со Бугарија „

И ако софистицираниот слух во Европа се уште не ги открива децибелите на овие лажни звуци, Бугарија мора да му помогне.

Европската унија е унија на вредности!

Кој тогаш инсистира пластичната хирургија врз самосвеста на една народ да се сфати како политичко и духовно достигнување!?

Одговорот на ова прашање повеќе не може да се одлага…

Претходна статија

Отпорот на македонските Бугари и Хрватите кон посетата на диктаторот Тито во Бразил

Следна статија

Македонско-Бугарски фашистички глупости

Најново од Колумни