Потребна е голема фантазија да напишеш дека Прличев преведувал на „есперанто-словенски“
Пишува: Љупчо Куртелов за БГНЕС
Исклучително голема имагинација со примеси на фикција очигледно доминира во мислата на Паскал Гилевски, кој во предговорот на македонското издание на поемата „Скендербег“ тврди дека Григор Прличев ја превел песната не на бугарски, туку на „словенско есперанто“. Оставаме настрана дека јазикот „есперанто“ е меѓународен и не припаѓа кон ниту еден друг јазик во светот.
Големиот преродбеник, писател и преведувач Григор Прличев ја напишал песната „Скендербег“ на грчки јазик во 1861 година.
Прличев е Бугарин по раѓање, по дух, по внатрешно чувство и по творечки пориви; експонент на бугарските национални идеали и бугарската национална вера и надеж.
На 25 март 1860 година, на годишниот литературен конкурс во Атина, жирито доделува прва награда и ловоров венец на кратката поема на Прличев „Сердарот“. Во 1862 година, тој ја понудил својата втора голема поема „Скендербег“ на натпреварот, но жирито го познавал неговиот карактеристичен стил и повеќе не му ја доделувал наградата, што довело до нови жестоки контроверзии во атинскиот печат. Анализата на поетските квалитети на неговите дела открива уникатен спој на уметничките енергии на три вида поетика – народно-епска, античка (хомерска) и индивидуално-творечка, досега невидена во грчката литература.
Енциклопедијата на Македонската академија на науките и уметностите го нарекува Прличев „најголемото име на македонската литература во 19 век“, иако во своите дело самиот Прличев се определува како Бугарин.
А современиците на Прличев од Македонија и Охрид го опишуваат како „храбар бугарски патриот“ со „огнена дарба на говор“ чии говори „течеа како оган и лава“.
