Скопје – рудиментот на југокомунизмот во Европа  

//

Пишува: Иван Николов/ БГНЕС

Сè е јасно. И власта и опозицијата во Скопје се убедени дека нивната земја треба да биде примена во ЕУ, без трошка ревизија на нивното југословенско комунистичко наследство. Уште повеќе што не дозволуваат да се каже ниту збор против тоа што се случувало во времето на југословенскиот диктатор Тито. Восхитувањето кон него продолжува да создава атмосфера на нетрпеливост кон секој обид за преоценување на оние вредности кои беа издигнати во култ по Втората светска војна во Македонија.

Денес двете главни партии – владејачката СДСМ и опозициската ВМРО-ДПМНЕ не покажуваат никакви идеолошки разлики.

ВМРО-ДПМНЕ – партијата што беше создадена како контрапункт на југословенското наследство, денес е една силна пројугословенска, просрпска структура која прекинала со сè што потсетува на вистинските цели, борби и подготвеност за жртвување на револуционерите од времето пред и по Илинденско-Преображенското востание. Неочекуваната изјава на нејзиниот лидер Христијан Мицкоски на локална телевизија за неговиот омекнат став кон Иван Михајлов не може да се прифати како обид за преоценување. ВМРО-ДПМНЕ продолжува да биде светлосни години далеку од идеите на автентичните ВМОРО и ВМРО.

Нема суштински разлики меѓу двата главни политички субјекти во Скопје. Нивните разлики се поврзани само со моќта. Кој да владее со Република Северна Македонија? Но, доаѓаат времиња кога меѓусебните несогласувања исчезнуваат и тие се прегрнуваат во името на нивните наследени лажни претстави за национална чест и достоинство.

Денес, РС Македонија е единствениот, за жал, постоечки рудимент на југословенскиот комунизам во Европа. Преводот на латинскиот збор rudimentum е феномен што исчезнува, остаток. Свесен сум дека ваквата карактеристика звучи како сурово обвинување, но тоа е реалноста. И ние, многубројните потомци на бегалците од Македонија во Бугарија, молчаливо страдаме поради таа несреќна судбина на нашите крвни браќа и сестри. Сакаме да им помогнеме, но политичкиот Мефистофел, кој ги заробил душите на многумина од нив, ги претвора нашите добри намери во тажна фарса…

Македонските лидери денес упорно сакаат да го забават или одложат процесот на исчезнување на нивните наследени имагинации од тоа време. Токму поради тоа, тие ја олицетворуваат единствената држава во Европа каде што комунистичкото минато сè уште е на пиедестал. Додека сите субјекти на распаднатите тоталитарни режими категорично ги осудија нивните злосторства, Скопје, спротивно на очекувањата, повеќе од 30 години демонстрира „уметничко игнорирање“ на архивите на поранешните југословенски тајни служби. Кога на 29-ти јануари 2006-та година во Парламентарното собрание на Советот на Европа беше изгласана резолуција за осуда на комунизмот како криминална општествено-политичка практика, претставниците на Република Македонија случајно ли гласаа „воздржано“? Во жестоката медиумска дискусија што потоа следеше во Скопје за ова прашање, многумина од водечките интелектуалци, политичари и јавни личности, како покојниот професор Иван Катарџиев, го бранеа комунистичкото минато на земјата со аргументот дека комунизмот им дал нација и држава.

Добро, но зошто и оваа НОВА нација и оваа НОВА држава тврдат дека имаат корени од IX век?! И зошто оттогаш до денес не е пронајден ниту еден камен натпис, историско сведоштво или хроника во кои се споменува народ или држава со името „Македонец“ и „Македонија“?
Чисто човечки, огорчен сум од неконтролираната неизмерност на нивните извртени претензии.

Страдам за сурово изгубените човечки животи во име на тие тврдења.

Страдам за безмилосно пропаднатите судбини.

Страдам и поради манијакалната систематичност со која се воспитуваат јаничарски комплекси кај неколку генерации адолесценти.

Еве ги резултатите!

Антиевропските митинзи што „еруптираа“ во Скопје и на други места во земјата се доказ колку неуморно функционира машината за криминално прекројување на човечката суштина во таа држава. Подигнати пароли и скандирања, заситени со децибели на систематски култивирана злоба, ги откриваат размерите на поразите врз духовното здравје на народот? А „патриотската“ параноја што се прелева по брановите го буди сеќавањето на оние атавистички соништа кои го претвориле сонувачот кај човекот во „креатор“ на неотуѓива оригиналност.

Случајност ли е тоа што денес РС Македонија, загледана во Белград, Москва и Пекинг, се преправа дека ги подава рацете кон Брисел со надеж дека ќе успее да ја измами Европа, дека целосно ги апсорбирала нејзините економски, идеолошки и морални принципи?

Денешните лидери во Скопје се надеваат дека непредвидливиот судир меѓу Русија и Западот во Украина ќе им помогне да го надмудрат Западот и, без да ја нарушат белградската генеза на нивното митологизирано постоење, да се претворат во тројански коњ во таа заедница.

Сè уште не го слушаат глувиот татнеж што се раѓа во длабоките слоеви на општеството, татнежот на претстојниот и неизбежен KATHARSIS (катарза – прочистување) од децениските заблуди… Катарзата, дури и во услови на денешниот тешко решлив геополитички ребус во светот и овде на Балканот, доаѓа .

Доаѓа да бара отчет од сите кои продолжуваат да ја влечат Македонија наназад…



Претходна статија

Како Бугарија влегува во Тројниот пакт?

Следна статија

МНР по нападот врз бугарскиот клуб: Очекуваме конкретни активности од институциите во РСМ

Најново од Истакнато