Соединението на Кнежеството Бугарија и Источна Румелија завршува со прогласувањето на независноста на Царство Бугарија

//

На 22 септември 1908 година во старата бугарска престолнина Велико Трново се одржало „Свеченото прогласување на Северна и Јужна Бугарија за независно царство“. Со овој чин Бугарија не само што станала независна земја, туку и официјално го завршила процесот на Соединението на Кнежеството Бугарија со Источна Румелија од 1885 година.

Постојат три клучни датуми во нашата понова историја кои го означуваат патот на Бугарија кон независноста. Тие се еднакви по нивната важност, а за секој од нив нашиот народ плати со многу жртви.

Првиот, несомнено, е на 3 март 1878 година, кога како резултат на Руско-турската ослободителна војна, по 500 години турско ропство, воскресна Третото бугарско царство.

Вториот е Соединението на Кнежевството Бугарија со Источна Румелија на 6 септември 1885 година. Чин извршен целосно и независно од страна на бугарскиот народ и неговата елита, носители на најдобрите преродбенички традиции. Благодарение на храброста на младата бугарска војска и нејзиниот врховен командант, принцот Александар I Батенберг /1879-1886/ каузата на Соединението била одбранета за време на Српско-бугарската војна.

Поминувајќи низ голем број политички перипетии, Бугарија доаѓа до третиот важен датум. Точно 30 години по ослободувањето, на 22 септември Бугарија била прогласена за независно царство. Еве што напишал царот Фердинанд I (1887-1918) во оваа прилика во својот манифест:

„…Цели триесет години, бугарскиот народ, непоколебливо верен на сеќавањето на народните водачи за нивната слобода и инспириран од нивните завети, неуморно работеше за уредувањето на својата прекрасна земја и создавањето од неа под мое водство и под водството на покојниот кнез Александар, држава достојна да биде рамноправен член на семејството на цивилизираните народи.

Инспириран од оваа светла работа и за да одговорам на државните потреби и на народната желба, со благослов на Севишниот, обединета Бугарија на 6 септември 1885 година ја прогласувам за независно бугарско царство и заедно со мојот народ длабоко верувам дека Нашиот чин ќе наиде на одобрување од големите сили и симпатии на целиот просветлен свет.

Да живее слободна и независна Бугарија!



Да живее бугарскиот народ!

Независноста на Бугарија беше прогласена во црквата „Св. Четириесет маченици“ во старата престолнина Трново. Кнезот Фердинанд I, во присуство на членовите на владата и други јавни личности, го прочитал манифестот до бугарскиот народ. Декларацијата за независност била прогласена токму во оваа црква како симболичен чин на продолжување на Второто бугарско царство. Со оглед на историската традиција, бугарската држава била прогласена за кралство, а принцот Фердинанд ја добил титулата крал.

Така, бугарската држава ја отфрлила својата вазална зависност од Отоманската империја, неправедно наметната од Берлинскиот конгрес (1878) и се вратила во семејството на независните европски држави. Покрај политички, Бугарија добива и економски придобивки, бидејќи дотогаш царинскиот режим не го одредувала бугарската држава, туку европските сили. Се подига и статусот на бугарските дипломатски претставништва. Независна Бугарија го променила својот Устав и грбот во 1911 година и веќе имала право да влегува во политички, воени и економски сојузи.

Конечно, Соединението на Северна и Јужна Бугарија било потврдено со признавањето на бугарската независност во 1908-1909 година.Првично, постоела закана од избувнување на војна, но бидејќи Големите сили не биле подготвени за конфликт од големи размери, тие се потпреле на дипломатско решавање на таа нова источна криза. Споровите на Софија со Високата порта биле решени со помош на Русија, со три меѓудржавни договори склучени во април 1909 година. Според овие договори, Русија ги простила отоманските долгови останати од војната 1877-1878 година, за возврат Отоманската империја се откажала од какви било финансиски побарувања на доскоро вазалното кнежество Бугарија, а бугарската држава се обврзала да и плати на Русија 82 милиони франци во период од 75 години. Истиот месец, Отоманската империја ја признала независноста на Бугарија, а потоа и истото го направиле и Големите сили.

Официјално признатата за независна држава Бугарија се подготвувала за следниот чекор – војните за ослободување на поробените браќа од Македонија и Тракија.

Извор: БГНЕС

Претходна статија

Румен Радев им го честиташе Денот на независноста на Бугарите

Следна статија

Проф. д-р Пламен Павлов: Тврдењата дека Русија има заслуга за независноста на Бугарија се чиста пропаганда

Најново од Вести