Ванчо Михајлов- од левата страна, таму каде што е срцето

Пишува: Недјалко Бакалов

Кога го видов за прв пат во бугарскиот генерален конзулат во Битола истетовираниот претседател на КЦ Иван Михајлов во градот под Пелистер, Љупчо Ѓорѓиевски, официјално прогласен за Бугарин од претседателот Радев, малку се запрепастив. Зарем ова не е патриотски кич, избезумено праша мојот болен филолошки ум. На десната рака на водачот имаше зачудувачки делови насликани од локалниот мајстор со иглата Миле. На левата рака, одвнатре блескаше само ликот на Иван (Ванчо, Радко) Михајлов, големиот Бугарин, кој ги плашеше македонистите до својата смрт. А Бугарите непроменливо ги држеше под контрола – дали е насилник, дали е спонтан одмаздник, дали е раката на одмаздата?

Михајлов беше македонски Бугарин, до крај, барем тоа е неспорно. Љубчо шета низ Широк сокак, а по потесните – во еден од нив е културниот дом што го носи името на Михајлов, со ликот на неговиот идол на левата рака. На страната каде што е срцето.

Ми се смири суровоста, како што велел дедо Славејков, кога ја видов скриената суштина на тоа што го направил Георгиевски. Од страната на неговото срце беше големиот Бугарин Иван Михајлов, тој сакаше да го видат сите – неговите пријатели и особено неговите непријатели. Во Битола освен Љупчо шета и Ламбе. Алабаковски, пироманот, македонскиот Ван дер Лубе. Не се гаси каде што не се гаси“, напишал Иван Вазов. Не се пали тоа, што не може да изгори, додаваме како информација за Ламбе и за останатите македонски лумпени.

Културниот центар изгледа многу убаво во сегашната форма – изгорен-недогорен – македонскиот бугарски феникс. Приземјето е цврсто и преполно со бугарштина. Љупчо ми подари ретко издание, кое е тешко да се најде дури и во Бугарија – мемоарите на Коце Ципушев „19 години во српските затвори“, на македонски „преведени“ од сеприсутниот Владо Перев. Ја прочитав книгата за 2 дена. На крајот се налутив – неспособен каменорезец го издлабил надгробниот споменик на централните софиски гробишта името „Костантин“. Штипјанецот, зетот на Тодор Александров, го дал животот за својата земја. Потоа му го погрешиле името. Господ да го прости Ципушев, да ни прости и нам, неговите невнимателни потомци.

Му завидувам на Љупчо Ѓорѓиевски. На оној од Битола. Мислам дека нема на што да му завидувам на другиот со слично име. Младен Србиновски го нарече експремиерот „Љубчо Георгиевски беше крпата за последното удбашко чистење и рециклирање на македонската почва“. Му верувам на Младен, досега не ме излажал. Србиновски го напиша есејот „Тетовирана литература“. Во него зборува главно за Петре М. Андреевски и неговиот роман „Пиреј“. Му верувам на Младен, нема да си го трошам времето читајќи тетовирана литература.

Братот на Србиновски, докторот Мирче, неколку пати пред нивната таткова куќа во Вруток ми кажа дека Младен е меѓу тројцата најучени луѓе во Вардарска Македонија. Мислам дека од братска скромност додал уште две имиња во топ 3.

Посакувам Младен Србиновски да напише нов есеј – „Тетовирана Македонија“. И да му го посвети на Љупчо Ѓорѓиевски. На битолчанецот, кој не се плаши да биде Бугарин. За другиот Љубчо – или добро или ништо. Подобро ништо. Се додека не ја погледнам внатрешноста на неговата лева рака.