Бугарската емиграција во Северна Америка имала значаен придонес во помагањето на армијата на САД за време на Првата светска војна
Меѓу малку познатите факти за историјата на бугарската емиграција во Северна Америка е нејзиниот значаен придонес во помагањето на Армијата на Соединетите Држави за време на Првата светска војна.
Иако Бугарија и САД беа противници во војната, мнозинството од бугарската дијаспора се македонски Бугари, кои го сметаат повикот на претседателот Вудро Вилсон за правото на народите на самоопределување како можност за целосно ослободување на Македонија.
Македонските Бугари организираат политички кампањи во САД, со цел да им објаснат на американските власти дека Бугарија не следи колонијални цели, туку се стреми да постигне национално обединување на бугарскиот народ.
Гледајќи го учеството на Америка во војната како можност да го постигнат својот национален идеал, десетици илјади Бугари работеа во металуршки погони и рудници, произведувајќи ги основните суровини потребни за индустријата за оружје.
Во редовите на американската воена војска се приклучиле и бугарски емигранти. Според податоците од јули 1917 до декември 1918 година, над 400 Бугари служеле како војници во дивизиите со кои командувал генералот Џон Першинг. По војната сите Бугари добиле права на ветерани. Ова им овозможило на некои од нив да завршат високо образование и да достигнат високи општествени позиции.
Особено интересен е примерот на војникот Вангел Сугарев. По дипломирањето на Универзитетот Вашингтон во Сент Луис, тој продолжил да се занимава со наука и повеќе од четвртина век работел како професор на Техничкиот универзитет во Тексас.
Соединетите Американски Држави влегоа во Првата светска војна на 6 април 1917 година, а за да се покријат огромните воени трошоци, потребно било финансирање преку различни финансиски политики. Во овој период, федералната влада се потпираше на една третина од трошоците на војната што требаше да бидат покриени со нови даноци и две третини од заеми за населението.
Заемот за населението на САД се нарекувал „Заем за слободата“, кој се спроведува преку пет кампањи за продажба на таканаречените „Обврзници на слободата“.
Бугарите во Америка масовно ги купуваат специјалните хартии од вредност – „Liberty Bonds“ за да ја кредитираат американската воена програма. Бугарските емигранти го гледаат купувањето на овие хартии како начин да ја покажат својата лојалност кон нивната земја-посвоител. Нивниот придонес е и израз на поддршка за 14-те точки на претседателот Вудро Вилсон за мир, давајќи им на Бугарите во Македонија право на самоопределување. На изненадување на американската влада, токму Бугарите биле најактивни во кампањата за собирање средства преку заем за слобода.
Медиумите, политичарите и финансиерите како Милтон Рејт, секретар на Втората федерална банка преку јавни изјави, ги давале Бугарите како пример за оние Американци кои допрва треба да ја поддржат својата татковина.
САД беа меѓу победниците во Првата светска војна и на 18 април 1919 г. на тркачката патека во Њујорк, „Националниот комитет за заеми“ на САД одржува свечен митинг на кој учествуваат 30.000 луѓе, кои претставуваат 42 имигрантски заедници.
Бугарската иселеничка заедница е прогласена за победник во кампањата за собирање средства преку „Заемот за слобода“. Посебно во оваа прилика од Вашингтон бил поканет да присуствува бугарскиот ополномоштен министер Стефан Панаретов.
Извори: Историја на федерални резерви. Националните архиви на Соединетите Американски Држави; „Бугарите и Американците“, Софија 2003 г.
