Духовни пигмеи против подвигот на еден народ

Пишува: Иван Николов, издавач и главен уредник на списание Бугарија-Македонија/ БГНЕС

На 03.04.2024 година, во Софискиот универзитет „Свети Климент Охридски“ е најавена дискусија на тема „Патологија на една прослава“.

Ова е уште еден обид на група „интелектуалци“ со хипертрофирани ега и со занемарливи духовни и морални резерви гласно да се изјаснат дека постојат. Таа група сака да биде забележана, признаена и како древниот Херострат, да го изврши својот „голем подвиг“ на уништувањето.

И ова не е прв пат.

Сè уште има луѓе кои се сеќаваат кога во 2012 година, повторно под овој свет покрив, истата група ја организираше премиерата на книгата на нивниот духовен брат Румен Аврамов и како тогаш една позната госпоѓа во својот потресен говор се чудеше како овој народ се охрабрил да го приграби прекарот „спасител“.

За секоја духовно здрава и морално чиста личност, ова е патологија. За разлика од природата, каде напаѓачите кои предизвикуваат болести се третираат со хербициди, во општествата постои само еден лек. Ова е гласот на вистината. Гласот на неизвалканата, искрена и измачена вистина.

Нема да навлегувам понатаму во анатомијата на оваа грда појава, затоа ќе се повикам на споменот на достоен човек, современик на овие настани во Бугарија. Овој човек подоцна ги создаде Падобранските единици на Израел. Неговото име е Сами Рафаел, седумкратен херој на оваа земја.

Вака ги ценеше сличните рецидиви на клевета пред мене, во еден септемвриски ден на 2002 година во Софија:

„…Изјавата дека Бугарија им ги предала 11.734 Евреи од Беломорието и Вардарска Македонија на хитлеристите, за да ги испратат во логорите на смртта е бесрамна лага. Ова не е вистина. Ова е бесрамна лага. Треба да се знае дека Ајхман и Денекер тогаш биле овластени од Хитлер со неограничени права врз оние територии окупирани од фелдмаршалот Лист. Токму тие направија се Евреите од Беломорието и Вардарска Македонија да бидат депортирани во логорите на смртта… Тамошните бугарски административни власти немаа моќ над овие семоќни полномошници на Фирерот. Но, цар Борис III направи сѐ што можеше…“

И продолжува: „…Спасувањето на бугарските Евреи е подвиг на Бугарите, на бугарските јавни личности и духовни водачи. Токму поради ова прашувам зошто на 300.000 грчки Евреи им беше дозволено да одат во логорите на смртта?…Каде беше тогаш грчкиот свет синод? Прашувам, каде беа грчките воини кои требаше да ги заштитат своите сонародници – Евреите.

А каде беа „славните“ Титови партизани? Зошто не ги минираа шините по кои подоцна минуваа вагоните натоварени со Евреи од Грција, Беломорието и Вардарска Македонија. Овие вагони минувале и низ територијата на Југославија …

Токму поради тоа подвигот на Бугарите мора да се популаризира во целиот свет…“ (списание „Бугарија Македонија“, број 4, 2002 г.

На 26 февруари 2024 година, голем број медиуми во нашата земја ги објавија резултатите од студијата на научниците на БАН со која се докажува дека на вагоните со кои биле депортирани Евреите од Беломорието и Вардарска Македонија не пишувало не БДЖ, туку Deutshe Reichsbahn.

Ова е и повод бугарската држава официјално да побара од Скопје конечно да го коригира натписот на најнаметливиот експонат во тамошниот музеј на холокаустот – вагонот со натпис „БДЖ“. Ова ќе биде и чекор на братската земја кон надминување на нејзиното наметнато етно-идеолошко југословенско наследство.

На самобендисаните организатори на собирот на 3 април 2024 година на софискиот универзитет „Свети Климент Охридски“ им предлагам да го препрочитаат извонредното предавање на Томас Ман „Германија и Германците“, одржано на покана од одбрано друштво во Вашингтон во 1945. Вака вели големиот писател дури и за виновната Германија: „… Едно нешто треба да ни биде разјаснето од историјата, а имено дека не постојат две Германии, едната лоша, а другата добра, туку само една. .. Затоа, дури и за дух роден како Германец, е сосема невозможно да ја негира лошата, оптоварена со гревови Германија и да изјави: „Јас сум добрата, благородна, праведна, облечена во бело Германија. Ви ја предавам лошата за да ја истребите…“ (Томас Ман, „Литературни есеи“ том I, стр. 260, 276, „Наука и уметност“, Софија 1975)

Кој со кого и во име на што се мери!? Ова е прашање за Александар Ќосев и неговото друштво.

Одговорот го погодуваме без двоумење…