Филозофската поезија на Цочо Бојаџиев во изведба на „Сфумато“

Маргарита Младенова: Она што е вредно во овој контекст на бездуховност е битката за враќање на потеклото и вредностите на човековото постоење – не само поетска екстаза.

Носталгично дивертименто

Летото ги заниша своите тешки ѕвона.

За неговите усни се залепи слаткиот сок на животот.

Светот немаше сенки. Тие полека се топат во реката

дури и нејасните контури на хоризонтот.

Знаев дека овој ден никогаш повеќе нема да се повтори,

но времето го имаше отклучено катанецот

и тивкиот тек на нашата смешна приказна

не ги мереле часовите и годините, туку запрените

стрела на овој единствен момент… Светлината на сонцето

се излеа во бунарот на душите и го излеа.

Мирно пасеа покрај нас со своите цврсто вкоренети

коњите на безмилосната иднина.

Се чинеше неверојатно дека никогаш нема да знаеме болка.

Но, Боже, многу сакав ова да биде возможно…

Тргнете се на страна во тревата, многу блиску до вашиот фустан

Мојата кожа од еж лежеше со свиткани боцки.

„Носталгично дивертименто“ е новата претстава на „Сфумато“, посветена на поезијата на Цочо Бојаџиев.

„Овој поглед на поезијата не само како смисла и чиста поезија, туку како драматургија на секоја песна, можност да се отклучи целата суштина и моќ на поезијата, не започнува со Цочо Бојаџиев.

Низ годините на „Сфумато“ постојано ја трансформиравме поезијата во можност за спектакл“, вели во „Артефир“ Маргарита Младенова, режисерка и авторка на сценската адаптација.

Цочо Бојаџиев, според зборовите на Младенова, пишува филозофска поезија, но не е апстрактна или дидактичка – неговиот поглед турка назад и води битка за духовност.

„Ми се чини дека она што е вредно во овој контекст на бездуховност е битката за враќање на потеклото и вредностите на човековото постоење – не само поетска екстаза“, вели и режисерот.

Фото: БНР