Мицкоски во балетанска поза „Мижи да те лажам“ пред Бугарија и Европската унија

Пишува: Димитар Русков/ БГНЕС

Македонската опера и балет на 13 септември со „Набуко“ ја крена на нозе бугарската публика во Софија. Овде големиот композитор Верди ја раскажува судбината на Евреите заробени и протерани од вавилонскиот крал Навуходоносор II.

Денеска сме сведоци на уште една библиска епопеја, вистинска трагедија со македонски протагонисти.

Премиерот на Северна Македонија, Христијан Мицкоски, лансираната од него професорката-претседателката Гордана Силјановска-Давкова, како и протежето-министер за надворешни работи Тимчо Муцунски, одиграа одличен настап во бугарскиот главен град.

Две бугарски знамиња и отсуството на македонското знаме, на фотографија од неофицијална средба, го разбудија непокорниот дух на политичарите кај нашиот сосед. Е, барем овој дух да беше македонски. За жал, туѓ е… Мора да ја кажеме вистината.

Г-н Мицкоски, зошто забравивте за Ѕвездата од Вергина, кога се насмевнувавте пред камерите, додека правевте здравица со хрватските премиер и претседател, само пред знамињата на Хрватска и ЕУ?

Госпоѓо Силјановска, зошто ве навредува сфаќањето дека Македонците и Бугарите се крвни браќа. Дали Ви беше полесно да му кажете на Вучиќ дека од двете страни на српско-македонската граница живеат Срби?

Господине Муцунски, која беше причината за вашата нервозна насмевка додека Силјановска одговараше на прашања на бугарските новинари?

Не беше „културно“ да ја влечете и поттурнувате возрасна жена, сепак зборуваме за „дипломатија“.

Времето во Софија веќе се залади, но потта на челото ви тече на прашањето за Коридорот 8. Дали се плашите дека НАТО и ЕУ нема да ви дозволат да го укинете овој стратешки правец за да се наведнете пред Србија?

Да продолжиме со столбот на македонското општество, наведнувањето и црвените линии – терминологијата на Христијан Мицкоски во неговата драматична опера-сапуница.

Политиката на владејачката партија ВМРО-ДПМНЕ се развива во четири дејствија, исто како по Џузепе Верди. Опозицијата во Северна Македонија е незадоволна. Не е доволна омразата кон Бугарија.

Прв чин

Со фалсификацијата на Мицкоски наречена „бугарски диктат“, европскиот сон на македонските граѓани добива брзина на пистата на скопскиот аеродром. Се подготвува да лета во правец Белград-Москва – омилена рута на српскиот вицепремиер во кабинетот на Мицкоски – Иван Стоилковиќ. Тој вети дека ќе ја напушти Северна Македонија доколку Бугарите бидат вклучени во Уставот, но денес е одговорен за ресорот за „односи меѓу заедниците“.

Втор чин

Авионот може да заврши во Пекинг, од таму во Будимпешта на Орбан и назад во Скопје. Токму по оваа „црвена линија“ помина и заробувачкиот заем земен од македонската влада во висина од 500 милиони евра! На збор унгарски, по документ кинески.

Се крши ‘рбетот на Северна Македонија. Секоја година Белград објавува илјадници книги во кои Македонија=Вардарска Бановина или Јужна Србија, а Македонците се јужни Срби. Булеварот „Гоце Делчев“ во Белград со години е преименуван, бидејќи лидерот на ВМРО се изјаснувал како Бугарин.
Мицкоски молчи, зафатен е да НЕ внесува „стотина Бугари“ во Устав, доволни му се Египќаните.

Трет чин

Вицепремиерот Александар Николоски подготвува заеднички средби на македонската и српската влада.

Рамката за преговори, одобрена од сите земји од ЕУ, се фрла во ѓубре. Бугарија е виновна, се разбира. За што ти е европското семејство кога ги имаш „Српски свет“ и „Отворен Балкан“ или мини Југославија?

Четврти чин

„Загубата на националниот идентитет е најголемиот пораз што еден народ може да го претрпи и е неизбежен под условите на современиот облик на колонизација. Земјите кои се под странска команда брзо ја забораваат својата историја, своето минато, своите традиции, нивните национални симболи, нивниот начин на живот, често и својот литературен јазик“ – говор на (претпоследниот) југословенски/српски диктатор Слободан Милошевиќ (02.10.2000 г.)

Ја нема Југославија. Сè додека не бидат целосно згаснати, нејзините остатоци ќе продолжи блокирањето на иднината на македонските граѓани.

А сепак, со или без „културната дипломатија“ на македонската Камала Харис, зближувањето меѓу Бугарија и Северна Македонија е осудено на успех.