Одбележуваме 149 години од раѓањето на војводата на ВМОРО Петар Ацев

Војводата од редовите на ВМОРО Петар Ацев е роден на 7 јуни 1877 година во прилепското село Ореовец, тогаш во Отоманската Империја, во семејството на Аце Хаџикостадинов.

Петар Ацев завршил VI гимназиски клас во Софија. Од 1897 до 1901 година работел како учител во Прилеп, Крушево и други населени места во Македонија. Заедно со своите браќа Мирче и Георги се вклучил во револуционерната дејност на ВМОРО. Додека бил учител во Крушево, бил помошник на раководителот на Крушевскиот револуционерен реон Димитар Иванов. Од мај 1902 г. бил околиски војвода во Прилепско. Го казнил предавникот на Методи Патчев од Кадино Село.

Петар Ацев бил претставник на Прилепскиот револуционерен реон на Смилевскиот конгрес на почетокот на 1903 година, каде што бил еден од главните противници на кревањето на востанието. Како главна причина го наведувал лошото вооружување во својот реон. Исто така, Петар Ацев, заедно со Георги Попхристов и Лазар Поптрајков, бил избран за резервен член на Главниот штаб, составен од Даме Груев, Анастас Лозанчев и Борис Сарафов.

По завршувањето на Илинденско-Преображенското востание бил избран за илегален член на окружниот комитет заедно со Павел Христов и Пандо Кљашев, додека легални членови биле Милан Матов, Петар Нешев и Михаил Ракиџиев. Ацев водел бројни борби со османлиските сили и четите на српската и грчката пропаганда во Македонија. На 28 јуни 1904 година четите на војводите Петар Ацев и Никола Каранџулов воделе борба со турски аскер во месноста Ќулето кај селото Селце, при што загинал Никола Каранџулов.

Во 1907 година учествувал во битката кај Ножот заедно со војводите Тане Николов, Иван Наумов, Михаил Чаков, Христо Цветков и Мирчо Најдов. На Ќустендилскиот конгрес во 1908 година Петар Ацев бил избран за дополнителен член на Централниот комитет на ВМОРО заедно со Петко Пенчев, Павел Христов, Ефрем Чучков, Аргир Манасиев и Стамат Икономов.

По Младотурската револуција во 1908 година излегол од илегалност и се населил во Прилеп. Бил делегат од Прилеп на Првиот општ собир на Бугарската матица во Солун, одржан од 20 до 22 април 1910 година.

Во 1910 година бил уапсен по убиството на српскиот војвода Глигор Соколовиќ. Набрзо бил ослободен, но во септември 1910 година, за време на акцијата за разоружување спроведена од младотурците, повторно бил уапсен заедно со Михаил Попев, Георги Небрежанец и уште неколку поранешни дејци на ВМОРО. На 12 ноември 1910 година бил осуден на доживотен затвор заедно со Данко Брдаров и Фидан Најдов од Прилеп. Петнаесет месеци бил префрлуван низ различни затвори во Македонија и Мала Азија.

Бил ослободен во средината на 1911 година и се населил во Пловдив, Бугарија. Учествувал како доброволец во Балканската војна, а потоа и во Првата светска војна. Постариот подофицер Петар Ацев бил меѓу одликуваните од германскиот кајзер Вилхелм II со орденот „За воени заслуги“ на воена лента за време на неговата посета на Ниш на 5 јануари 1916 година. Во 1917 година го потпишал Мемоарот на Бугарите од Македонија од 27 декември 1917 година.

По завршувањето на војната, Петар Ацев учествувал во Привременото претставништво на поранешната ВМОРО, а подоцна бил член на Илинденската организација. Припадници на ВМРО (Обединета), организацијата се обиделе да го привлечат Петар Ацев во редовите на организацијата, но стариот војвода го одбил предлогот.

Починал на 20 април 1939 година во Пловдив. Лазар Томов во списанието „Илустрација Илинден“ напишал за неговата смрт: