Пред 90 години во Унгарија Бугари и Хрвати го организираат атентатот врз џелатот на Бугарите во Македонија

Пред 90 години во унгарската област Јанка Пуста започнале подготовките за атентатот врз џелатот на Бугарите во Македонија – југословенскиот крал Александар I Караѓорѓевиќ, јавува БГНЕС.

Тренинг кампот Јанка Пуста постоел во периодот од 1931 до 1934 година. Го основале хрватски револуционери и членови на ВМРО. Во 1929 година двете народноослободителни организации потпишале договор за заедничка борба против српскиот поробувач. Меѓу првите инструктори во кампот бил Кирил Дрангов – син на легендарниот бугарски офицер од Скопје Борис Дрангов. Пред тоа, Кирил Дрангов обучувал младинци во кампот Борготаро, Италија. Кон крајот на 1932 година од Борготаро во Јанка Пуста пристигнал Владо Черноземски, кој многу брзо се етаблирал како водечки инструктор.

Јанка Пуста се наоѓа во непосредна близина на југословенската граница, недалеку од градот Надканижа – на само 8 километри од граничната бразда. Кампот бил изграден на земјиштето на поранешна куќа, која во 1931 година ја купил Густав Перчец, десната рака на Анте Павелиќ. Во Јанка Пуста се обучувале групи од околу 25-30 луѓе. Поради предавство во средината на 1934 г. кампот бил затворен и преместен во Надканижа. Овде се создаде конечниот тим за нападот – Владо Черноземски, Иван Раиќ, Звонимир Поспишил и Мијо Крал.

Убиството е извршено на 9 октомври 1934 година, за време на првата и последна посета на југословенскиот крал Александар I Караѓорѓевиќ на Франција – Големата европска сила која ја носи главната одговорност за создавањето на неговата мултинационална држава по завршувањето на Првата светска војна. /1914-1918/.

Черноземски го пробил полицискиот кордон и се качил на надворешната скала од автомобилот. Тој пукал и го убил југословенскиот монарх на лице место. За време на пукањето тешко е ранет и министерот за надворешни работи на Франција Луј Барту, кој исто така починал. Еден од коњаниците успеал да го удри Черноземски со сабја по главата.

Кралство СХС/Југославија = Србија

Србија била богато наградена по завршувањето на Првата светска војна, во која се борела на страната на Антантата. Под жезолот на династијата Караѓорѓевиќ се оствари сонот на „Јужнословенскиот Пиемонт“. Хрватска, Словенија, Црна Гора, Босна и Херцеговина и Војводина беа додадени на старите земји на кралството, во кои веќе беа вклучени Македонија населена со Бугари и Косово населена со Албанци. Но, многу брзо станува јасно дека новосоздаденото државно образование е светлосни години далеку од сонот за земја во која нациите што го населуваат ќе живеат и живеат рамноправно. Згора на тоа, голем дел од нив се дури и исклучени од официјалното име на државата – Кралство на Србите, Хрватите и Словенците, кое по државниот удар во 1929 година е преименувано во Југославија.

На Бугарите во Македонија им беа одземени црквите и училиштата, нешто што ни Турците Османлии не го направиле. Најпрогресивниот дел од нив избра да емигрира во Бугарија и да се бори против српскиот окупатор под црвено-црното знаме на Внатрешната македонска револуционерна организација, предводена од Тодор Александров и Ванчо Михајлов. Ситуацијата во Косово и Црна Гора е многу сериозна, таму локалната елита исто така е предмет на прогон и србизација.

Српската хегемонија, персонифицирана од Александар I, кој се искачи на тронот во 1921 година, и од премиерот Никола Пашиќ, започна офанзива против правата на Хрватите. Српската пратеничка Пуниша Рачиќ на 8 август во Собранието го убила лидерот на Хрватската селска партија д-р Степан Радиќ. Ова е јасен сигнал дека каков било компромис или мирен соживот со Србите е невозможен. Жителите на земјата ја читаат кратенката СХС како Србија сака сè /преведено од српско-хрватски – забелешка изд./. Една година подоцна, кралот Александар I извршил државен удар и воспоставил терористичка диктатура против Бугарите во Македонија и Хрватите.

Дефиницијата дадена од светскиот печат за атентатот на кралот Александар е историски неточна. Атентатот на векот се случил во Сараево, и истиот доведе до почетокот на Првата светска војна во 1914 година. Атентатот на Марсеј не доведе до друга војна. Згора на тоа, истиот не доведе до потреси, кои би биле фатални за цела Европа.

Дали странското разузнавање (италијанско или германско) имало рака во убиството на југословенскиот тиранин, како што подоцна ќе напишат историчарите, е само нијанса. Се пишува за поврзаност на хрватската организација „Усташа“ и германското разузнавање – таканаречената операција „Тевтонски меч“. Но, Владо Черноземски е раката што го влече чкрапалото против Александар Караѓорѓевиќ. Истиот тој Александар кој за време на Балканските војни /1912-1913 година/ и удрил шамар на бугарско девојче, само затоа што е Бугарче – Васка Зојчева. И овој шамар не бил заборавен од ВМРО и македонските бугари.