Шумен постави споменик на херојот кој ја избра смртта наместо срамот да им го предаде оружјето на советските окупатори

На иницијатива на началникот на Воениот округ во Шумен, потполковник Георги Георгиев и со поддршка на градоначалникот на општина Шумен, Љубомир Христов, во центарот на големиот гарнизонски град ќе биде поставена комеморативна плоча-барелјеф посветена на подвигот на потпоручник Петар Петров-Пјер.

До објавувањето на книгата „Потпоручник Петар Петров“ многу малку се знаеше за него. Неговото име намерно и тенденциозно е премолчувано и покриено со пепелта на заборавот.

На 9 септември 1944 година, советските окупаторски војски пристапуваат кон разоружување на бугарската армија, која по наредба на владата не се спротивстави на инвазијата на Црвената армија врз нашата земја. Предавничката БКП и нејзините соучесници од ОФ ги повикуваат војската и населението да ги пречекаат сталинистичките мародери како ослободители.

Во 18:30 часот дежурниот ескадрилен офицер во 10-от коњанички полк, поручник Петар Петров-Пјер, одбил да им го предаде пиштолот на советските окупатори, велејќи „Бугарски офицер не го предава оружјето!“.

Се застрелал пред очите на запрепастените Руси.

Шокирани, советските команданти пријавуваат кај своите високи претпоставени. Веста за гордата саможртва на младиот Бугарин стигнала до заменикот врховен командант на Црвената армија, маршал Жуков, кој наредил да се прекине со одземање на личното оружје од бугарските офицери.

Самопожртвуваноста на младиот Бугарин не е чин на очај или потег на нарцисоиден фанатик. Син на војник, школуван во Воено училиште и тренер за јавање, потпоручникот знае и предвидува какви сурови денови доаѓаат за нашата земја. Тој го напуштил военото училиште по конфликт со помошникот началник, стариот пучист потполковник Дамијан Велчев. И токму на 9 септември дежурниот потпоручник слушајќи радио дознал дека новиот министер за одбрана се вика Дамјан Велчев.

По напуштањето на Военото училиште, 20-годишниот Петар Петров го завршил познатото Кралско високо училиште за физичко образование во Будимпешта и по враќањето во Бугарија станал професор по гимнастика во Шуменскиот учителски институт.

Поручникот е згрозен од дрската инвазија на советските трупи врз невоинствената Бугарија, од подлото однесување на советските офицери, кои претходната вечер организирале банкет со своите бугарски колеги, пиеле додека не се онесвестат, а утредента дошле кај нив со наредба да им го предадат дури и нивното лично оружје.

Гласините и воените извештаи веќе ја рашириле веста за криминалните дела на советските „ослободители“, за убиства и грабежи, за силување на жени и девојки. Како во Полска, Унгарија, Чешка, Романија. Како сега во Украина. Како насекаде.

Во главата на офицерот се судруваат вознемирувачки спомени и уште повознемирувачки претчувства за судбината на татковината. Истите тие „ослободители“, нивните татковци и постарите браќа во 1916 година биле во Источна Бугарија. Сеат смрт и ја уништуваат живописната Добруџа, убиваат заробени бугарски војници, сакаат да го уништат Царството Бугарија бидејќи со победите против разбојничката Србија ја „предаде словенската идеја“.

Синот на војникот не сака да се преправа дека е Словен. Нему не му треба „вечно пријателство“ со вечните окупатори и мародери. Неговата одлука брзо созрева, но е однапред одредена од целото негово немирно, богато и исполнето 34-годишно животно патување. Ги оставил неговата сопруга Марија и нивната 5-годишна ќерка.

Кога авторот на книгата, Борис Војнов тргнува да ги бара речиси избришаните траги од животот и делото на потпоручникот Петров, се појавуваат многу факти и имиња за не толку поволниот однос на бугарските офицери кон советските „браќа“. Сведоците и документите раскажуваат за одбивањето на командантите и штабовите да го положат оружјето, за храбрите војници од петтата артилериска дивизија кои ги свртеле пиштолите и одбиле да го предадат оружјето на советските окупатори. Подоцна, нивниот командант беше изведен пред таканаречениот народен суд и осуден на смрт за „груби фашистички дела“

Вечерта на 9 септември, командантот на 4-та Преславска пешадиска дивизија ги повикува господата офицери да оддадат едноминутно молчење во спомен на потпоручник Петар Добрев Петров, кој ја сочувал својата чест како бугарски офицер. Вознемирените колеги собираат финансиска помош за вдовицата на херојот.

По смртта на Петров-Пјер, неговиот 85-годишен татко бил уништен. Стариот учител и војник починал на 8 јануари 1945 година.

Половина од градот се собира на погребот на потпоручникот. Повеќето жители на Шумен го паметат како млад и енергичен човек кој учествувал на Балканските игри во Атина во 1934 година. По нивното заминување, спортистите на Шумен поминале со свечен марш низ центарот на градот, а Петар Петров-Пјер го носи знамето на делегацијата.

Кога во 2013 година беше објавена книгата „Потпоручник Петар Петров“, Сојузот на офицери од резервниот „Атлантик“ и Унијата на воени училишта, предложија во неговиот роден град да биде поставен споменик посветен на потпоручник Петар Петров. Беа испратени писма и апели до државни институции и невладини организации, одржани се средби и разговори, а имаше и петиција за собирање на финансиски средства.

Пристојните бирократи од Министерството за одбрана оневозможија добрата идеја да потоне во заборав.

Раководството на Атлантскиот совет на Бугарија упати благодарници до градоначалникот на општина Шумен и до началникот на Воениот округ со благодарност за воскреснатата иницијатива, нудејќи помош и поддршка за спроведување на планот.