Со „Крвавото Коледе“ започнува нашата југословенизација

Пишува: Ѓорѓи Трендафилов/БГНЕС

Оптоварена од зголемените притисоци на секојдневниот живот, јавноста доброволно ја напушти основната емпатија и критичкото набљудување како непотребен луксуз. И зошто да се замарате со тоа, кога тие што треба да бидат чувари на интелектуалната и колективната меморија на еден народ одамна се држат до овој принцип.

Да, знаеме дека често зборуваме за „нашата академска заедница, интелигенцијата, оние што сме ги научиле“, дека, меѓу другото, тие се „чуварите“ кои ја негуваат оваа меморија, формираат „објективна рамка“ на однесување, размислување. , влијаат на формирањето и оформувањето на „менталитетот“ во најширока смисла на овој поим. Но, во нашиот случај „чуварите“ одамна ги напуштија позициите или се во длабок сон.

Поради овој „длабок сон“, како и многу други настани, Републиката нема ниту желба, ниту сила да ги почитува жртвите на своите сонародници од почетокот на 1945 година, да ги вткае во сеќавањето, загинатите во Велес, Штип, Прилеп, Битола.

Злосторствата на тогашната Комунистичка партија го започнаа процесот на „југословенизација“ на Македонците, процес од кој не можеме/не сакаме да излеземе. Впрочем, скромните обиди во првите години од независноста на Македонија да се расветлат овие настани одеа во насока на „оправдување, минимизирање на последиците…контрола на штетата“…

В. M. (Ванчомихајловист – белешка уред.) и соработник на Гестапо

Оваа квалификација се заснова на пресудите на убиените во Велес (а и на повеќето „судења“ што се случуваа во тоа време), двајца притвореници го преживеале масакрот. Првиот од семејството на …….. (на авторот му се познати, но не се спомнуваат, затоа што и денес имаат наследници во Велес – забелешка ред.) останува зад вратата од просторијата каде што приведените се чуваат и останува таму од страв. Така го пронашле изненадените чувари кои се вратиле утрото. Тој подоцна бил осуден. Имал 16 години.

Другиот, малку постар (20 години) скока низ прозорецот во толпата што се создава при вадењето на затворениците и доаѓа дома со повредена рака!? Без никакви други последици, по неколку дена ……….. е уапсен и осуден. Тие и денес имаат потомци во Велес.

Безгрешното раѓање на една нација

Комунистичката партија е фанатична религиозна секта. Таа молчеше за неговите злосторства во Финска, Катинската шума, Истра и Словенија, за уништувањето на Варшава, за Бугарија, за многу работи по правило молчи. Зошто да крева врева за Македонија?

Нејзиното „свештенство“ можеби денес не изгледа дека има големо собрание, но таа сè уште е меѓу нас. Таа внимава на тишината, на тајноста, ги чува своите валкани тајни. – А, колку се дружевме и колку убаво ни беше! Сеопфатна мантра која ги опишува животите на милиони. Изградена како стационарен мотор за се!

Својот пораз сепак сакаат да ни го претстават како наш неуспех.

Затоа, овие денови нема да има комеморација, туку низ тишината ќе дојде барем малку сеќавање за несреќниците од 1945 година, ќе се потсетиме дека тие не се само жртви, туку пред се луѓе, нечии синови, браќа, сопрузи, пријатели. , ќе паметиме , дека тие се дел од нас.

Барем за момент да се потсетиме дека нивниот пораз е наш успех!