(Видео) Роман Стојанов: Омразата кон Евреите се уште е жива, не смееме да молчиме

Гледаме во светлината на денешните настани дека омразата кон Евреите и останатите луѓе е жива и до ден-денес луѓето сакаат да убиваат луѓе, што не е правилно. Не смееме да молчиме, туку да се обединиме. Ова во интервју за БГНЕС го изјави Роман Стојанов, внук на бугарската еврејка Буча Бохор Алкалај и бугарскиот праведник на светот Младен Иванов.

Роман Стојанов е одговорен за поставување на Ѕидот на бугарските праведници на светот во дворот на 134-то средно училиште „Димчо Дебељанов – ORT School“ во Софија.

Идејата за споменикот доаѓа бидејќи тој сака да му оддаде почит на својот дедо како човек кој спасил Евреи, но одлучува дека неговиот дедо не е единствениот што го заслужил тоа. „Затоа се запознав и со останатите праведници признати од Јад Вашем во Бугарија и решивме да направиме нивен споменик“, рече Стојанов.

После тоа, неговиот пријател – Карен Алексанјан, креатор на Дворот на Кирилицата, го запознал со скулптор кој ги изработил барелјефите. „Скулпторот се вика Борис Борисов од Велико Трново. Еден од најдобрите бугарски скулптори. Му требаше една година да ги направи барелјефите“, рече тој.

Стојанов му се заблагодари на директорката на 134-то СОУ „Димчо Дебељанов – ORT School“, која даде дозвола спомен обележјето да биде поставено на еден од ѕидовите во училишниот двор. „Од првиот момент, таа ја поздрави идејата и секогаш помагаше на секој можен начин“, сподели тој.

Внукот на бугарскиот праведник на светот на спомен-обележјето му го дал името на својот дедо Младен Иванов. Стојанов рече дека неговиот дедо бил многу строг, но и многу праведен човек.

Симболот во средината на споменикот е исто така дело на трновскиот скулптор Борис Борисов. „Оваа рака, која ги прегрнува луѓето, ја симболизира раката на мајка Бугарија, која ги штити своите деца од секакви несреќи и опасности, без разлика на пол, возраст, вера, боја на кожа и слично“, објаснува Стојанов.

Стојанов нагласува дека дедо му им рекол да ја викаат баба им „мајка“. „Таа ни беше мајка Буча, а не баба Буча. Сакав да направам нешто во негово сеќавање. Навистина се надевам дека сега гледа од небото и се насмевнува. Тој беше голем убав човек со сини очи. Тој исто така беше строг. Кога играа шах со брат му, не требаше да има никакво движење покрај нив, бидејќи пепелниците, фигурите ќе почнеа да летаат“, додава тој.

Неговата баба Буча и дедо му Младен не сакале да зборуваат за тие страшни времиња. „Ги прашав, но не ми кажаа многу. Како што растев, сфатив зошто не сакаа да зборуваат за тие времиња, затоа што сепак тоа биле тешки искуства. Тоа било тешко време. Немаа голема желба да раскажуваат“, рече Стојанов.

Тој упати и порака до народот – да не молчиме. „Мораме да размислуваме за подобро и да се обединиме бидејќи во светлината на денешните настани гледаме дека омразата кон Евреите и кон луѓето е сè уште жива. Луѓето сакаат да убиваат луѓе, што не е во ред. Не смееме да молчиме“, заклучува внукот на еден од бугарските праведници во светот.