(Видео) Станислав Колев: Инж. Иван Иванов е визионер со мисла за иднината на Софија

Сите управници на Софија треба да го сакаат градот, а не да бараат начин како да угодат на една или друга економска групација или политичка сила. Сè што го загадува воздухот и ги прави условите за живот неприфатливи за граѓаните, треба да биде пречкртано од сите планови за развој на главниот град.

Ова го изјави во интервју за БГНЕС новинарот Станислав Колев, автор на книгите „Софија – од првиот трамвај до последната станица на метрото“ и „Градоначалникот на Софија – инж. Иван Иванов“.

Со него разговараме за инж. Иван Иванов, кој управувал со бугарската престолнината од 25 мај 1934 г. до 9 септември 1944 г. – период, што останал во историјата како „10-те златни години за Софија“.

Зошто 10-те години од управувањето на инж. Иван Иванов се нарекуваат златни години е прашање со доста разнопосочен одговор, истакнува Станислав Колев, бидејќи периодот од 1934 до 1944 г. е поврзан со огромниот подем на Бугарија како економска сила. „Во 1939 г. Бугарија е втора по раст на Бруто домашниот производ по Австрија. По Бугарија се земји како Полска, Чешка, Унгарија, Португалија“, забележува тој и посочува дека, и покрај огромните репарации што ги плаќа Царство Бугарија по трите војни и бегалските бранови, тоа е силен период на развој на бугарската економија.

Голем дел од населението расте во геометриска проекција во тие години и Софија чувствува огромни тешкотии. Инж. Иван Иванов, кој дипломирал хидротехничко инженерство во Кралската академија во Минхен, заедно со началникот на Дирекција Водовод и канализација на Општина Софија, Христо Тенев, одлучуваат на еден апсурден и фантастичен начин да донесат вода во Софија од Рила, рече Колев.

Инж. Иван Иванов го проектира и надгледува целото градење. „Тој е директор на специјално изградена Дирекција за Рилскиот водовод и Софија добива вода за 50 години напред според бројките и прогнозите за демографскиот развој на престолнината. Подоцна ќе видиме дека тоа не е доволно и затоа инж. Иван Иванов ја проектира и браната Бели Искар“, раскажа Колев.

Во почетокот на 1930-тите години Софија е на режим на вода, се појавува маларија, како и разни здравствени и социјални проблеми, па затоа водата е едно од најважните нешта.

Според Колев, Иванов бил скромен човек, посветен на иднината на главниот град. Тој создава служба „Чистота“ со 800 работници во униформи, кои спијат во касарни и се грижат за чистотата на Софија. Странските новинари пишуваат дека Софија тогаш е најчистиот град во Европа.

Во негово време се изградени зградите на Централното управување на БНБ, Министерството за внатрешни работи, преуредена е зградата на Министерството за одбрана, Судската палата. Исто така, Иванов распишува голем меѓународен конкурс за нов урбанистички план на Софија, а концепцијата на арх. Адолф Мусман од 1938 г. предвидува зелени коридори за воздухот од Витоша низ целиот град.

Еден од неговите најголеми придонеси е развојот на трамвајниот транспорт. Трамваите имале ленени завеси и месингови рачки – било мислено било на секој детал.

Иванов поведува борба за одземање на белгиската концесија за трамваите и електричната енергија од 1898 г., која станала огромен товар за населението. По долги меѓународни преговори, со поддршка на владата и „Дојче банк“, концесијата е одземена и транспортот и струјата преминуваат во сопственост на Општина Софија.

Според Колев, стандардите на управување на Иванов сè уште не се достигнати. Тој бил посветен, чесен и независен.

И покрај тоа, на 10 септември 1944 г. бил уапсен и осуден на доживотен затвор со одземање на имотот. Помилуван е во 1949 г. и учествува во изградбата на браната Сталин (ден. Искар). Никогаш не покажал злоба или желба за одмазда.

Неговата најголема болка е одземеното членство во БАН. Иако не му било вратено, тој ја дарува својата библиотека на Академијата.

„Разбирате за какви луѓе, за каков морал станува збор“, заклучува Колев.