Врхушката во Скопје има проблем со себе, а не со Бугарија и ЕУ

Пишува: Иван Николов за БГНЕС

Целокупната технологија за практично наметнување на етно-идеолошкиот модел на нација и држава, по Втората светска војна, во Скопје е составена од безброј механизми кои создаваат илузија на наука и веродостојност. Овој комплексен психо-профанирачки систем има единствена цел: да го отфрли, да го направи бесмислен и сатанизиран како штетно, непотребно и опасно длабоко вкоренетото чувство на единство меѓу луѓето од двете страни на Осогово. Ова е систематски разработен и педантно применет фундаментален принцип, како во политиката, така и во секое научно истражување од областа на хуманистичките науки – методологија за отуѓување на јасно видливото, воспоставеното и автентичното од сопствените корени.

„Протестите“ што се случија на отворањето на Бугарскиот културен центар „Иван Михајлов“ во Битола на 16 април 2022 година. , во организација на познати центри во Скопје, уште еднаш го извадија на виделина овој етаблиран начин на создавање одредени и строго профилирани „вредности“ во општеството.

Овие протести повторно не потсетија на книгата на Виолета Ачкоска и Никола Жежов „Репресијата и репресираните во поновата историја на Македонија“ – Скопје, 2005. Во неа, и покрај тврдењата на авторите за научност, се повторува како рефрен, сугестијата дека меѓу Бугари и Македонци нема ништо заедничко.

Особено во последните денови, кога антибугарската реторика во братската земја станува се понеконтролирана и хулиганска, внимателно препрочитана, оваа книга дава одговор на неколку прашања.

ПРВО. Ја открива методологијата за хиперболизирање на настаните неопходни за етноидеолошка пропаганда, толку карактеристични за младата република.

ВТОРО. Ја открива методологијата за заобиколување и игнорирање на настани незгодни за оваа пропаганда. И

ТРЕТО. Несвесно ги разоткрива мистериозните правила преку кои е создаден нов модел на култура, култура на лагата.

„Култура на лагите“ е насловот на книгата на хрватската писателка со бугарско потекло Дубравка Угрешиќ, родена во Хрватска. Растејќи со масовна пропаганда за „братството и единството“ на југословенските народи, Угрешиќ го виде распадот на федерацијата и крвавите меѓународни судири што следеа како колапс на соларниот систем во кој постоеше хармонија меѓу народот, државата и нејзината владејачка елита. На оваа идеализирана слика, обележана со безимени трагедии на илјадници нејзини браќа и сестри, таа го спротивставува на слободното изразување на вистините за минатото како „култура на лаги“.

Во Скопје настаните добија сосема поинаков тек. Еуфоријата од појавата на новата држава на Балканот не може да се опише како „култура на лаги“. Изненадувањето дојде од друго место. Во Скопје, беше зачувана „културата на лагата“ создадена во главниот град на федерацијата, која го изваја ликот на Бугарија и Бугарите како најлош непријател на македонскиот народ. Стотиците „научни“ студии создадени во овој дух продолжија да бидат високо цитирани во новите услови и да репродуцираат нови и нови варијанти на културата на лагите. Така, овој феномен на апсурдот стана речиси филозофска категорија, која наликува на пештера со многу лавиринти, во кој секој неподготвен се буни.

На страна 7 од горенаведената книга на Виолета Ачкоска и Никола Жежов, со индекс 6 е дадено објаснување во кое читаме: “Во С Р Македониja постоеле околу 14,500 досиjеа, на кои според некои проценки работеле околу 23 000 кодоши. Но околу 90% од нив не дале во МВР писмена согласност за соработка со службите. Некои доушници кодошеле за напредување во кариерата на сметка на други, некои за да ги дискредитираат своите партиски ривали… Имало и платени доушници, загрижени патриоти… итн.

Во обраќањето до читателите, објавено во друга, независна, книга на проф. д-р Виолета Ачкоска со наслов „Демнеечки дух – тајното полициско досие на политичкиот затвореник осуден за Македонија Ѓорѓи Доцев Ордев“ – Скопје, 2012 година таа со висока самодоверба на еден „искрен“ критичар го опишува животот во Титова Југославија: „…Индивидуализмот и колективизмот се одвиваат паралелно во тие години кога компромисите биле ретки. Или си ЗА или ПРОТИВ! „Демнеечкиот дух“ на сомнежот, увидот, ограничувањата, најавата за „отстапувања“, за „погрешните“ размислувања против режимот и неговите креатори и чувари, е тука, над вас, ве става во невидливи синџири, ве контролира, постојано зема слики од тебе одвнатре и однадвор…“

Во двете книги на Виолета Ачковска, и покрај нејзиниот бес кон режимот во поранешна Југославија, ја гледаме нејзината неспособност да ги скрши „невидливите окови“ во кои цврсто е вкоренета нејзината сопствена мисла. Основниот постулат на идеологијата на Тито, дека во МАКЕДОНИЈА НИКОГАШ нема Бугари, таа го претвора стана верник и на десетици места во двете книги го повторува како аксиома која нема алтернатива.

Необјасниво е зошто научниците во Скопје, кои имаат квалитети, продолжуваат да ѝ служат на таа осудена конјунктура обвиткана во мрачна слава!

Дали е ова еманципација на новото време, времето на независна македонска држава!?

Таа на досието на Георги Доцев Ордев посветува книга од 272 страници. На 17. страница, каде што со индекс 1 ја опишува биографијата на прогонот, таа самоуверено наведува: „Горги Доцев Ордев е роден на 8 април 1932 година во Свети Николе. Припаѓа на семејство во кое се негувале традициите на ВМОРО. Настаните за време на бугарската окупација на Македонија за време на Втората светска војна оставиле длабоки траги и револт поради ИМЕНУВАЊЕТО НА МАКЕДОНЦИТЕ КАКО БУГАРИ.

Еве ја универзалната, фундаментална и продорна лага! Ова е нераскината врска помеѓу вчера и денес на Република Северна Македонија, на тамошните политички и интелектуални врвови, кои продолжуваат да живеат со тоа наводно негирано минато, но се сплотени со него како сијамски близнаци.

Зошто тогаш да се чудиме што членството на младата земја во ЕУ потона во високите и тешки чизми на вчерашната зима!

Во својот извонреден есеј „Естетиката на џуџето Грегорио разносувачот на мевови“, познатиот шпански филозоф и естет Хозе Ортега и Гасет, споделувајќи ги своите впечатоци од изложбата на неговиот сонародник, уметникот Сулоага во Рим, дошле до проблемот како конзервативниот дух на шпанските традиции и отпорот за нивно менување е пречка за европеизација на земјата.

Отпорот во Скопје против европеизацијата, и покрај неговата наметлива и колоритна реторика, не произлегува од традицијата. Преродбеничките традиции и револуционерните борби во Македонија носат свеж здив на отвореност и развој. Режимот по Втората светска војна ја уби оваа суштина на народот и насилно ја наслика сликата на сопствената опозиција, оспорувајќи ја неговата претходна автентичност…

Така повторно доаѓаме до темата за досиеата !?

Да не се лажеме! Сите осомничени како непријатели на режимот во Македонија и за време на поранешна Југославија и во независната македонска држава имаат бугарски национален идентитет. И затоа се прогонувани. Дали под формата како симпатизери на ВМРО или на Ванчо Михаилов, не е важно. За властите во Белград и Скопје тоа се разни пројави на бугарскиот дух, кои мора да бидат убиени и уништени.

Во мојата архива имам десетина папки со посебна содржина. Станува збор за досиеја на Бугари од РС Македонија, кои ми ги доставиле доброволно нивните сопственици, повеќето по 2000 година.

Обвинувањата против нив од аспект на демократијата и европеизмот се апсурдни.

Ќе цитирам текстови од пишувањата против тројца „непријатели на народот“, но за да не ги изложам сопствениците или роднините на нови прогони, ќе ги етикетирам како обвиненија против Х, Y и Z.

Досието на Х датира од поранешна Југославија. Еве типичен донос против него, откривајќи какви задачи се поставени на овие „кодоши“ на власта.

Ова е информација од учителот од село Вранче Благоја Тасев Гиновски, дадена на оперативецот В. Велјаноски на 21.08.1956 година, во која се вели: Лицата Коце Ристевски- ковач од Прилеп, Благоја Димков Алексовски, Темелко Иванов Нешков и Алекса Поповски систематски пее БУГАРСКИ ПЕСНИ – „Гордеј се мајко Бугаријо со синовите твои херои…“, Шуми Марица“… Еднаш Благоја Алексовски стана и викна: „Да живее Бугарија, наша е победата“.

Коментарот е излишен.

Претседателот Пендаровски јавно изрази загриженост за личноста на Иван Михајлов како покровител на клуб во РС Македонија. Со ова тој докажа дека освен југословенските професори по македонска историја и професорите од МАНУ, не се потрудил, ниту покажал љубопитност да прочита нешто што се пишува низ светот за овој колос на македонското ослободително движење. Затоа му препорачувам да ја погледне книгата „Македонија – Швајцарија на Балканот“, чиј автор е Иван Михаилов, а на англиски е објавена во 1950 година во САД. Ќе му биде уште покорисно ако се запознае со предговорот на истиот, напишан од професорот по новинарство во Њујорк, Џон Баклис.

Господине Пендаровски, конечно раскинете ги жичените мрежи со кои доброволно се опкруживте и погледнете ја Македонија како слободен и културен човек. Зарем не разбирате дека немате друга шанса!?

Истото важи и за бугарскиот политички и државен врв.

Од неколку изјави на отворањето на Бугарскиот културен клуб „Иван Михаилов“ во Битола на 16 април годинава. Премиерот Кирил Петков докажа дека со тврдоглава упорност се спротивставува да ја разбере суштината на повеќестраниот проблем меѓу Бугарија и РС Македонија. А горенаведените досиеја уште поубедливо го разобличуваат неговото непознавање на работата, бидејќи од нив разбираме и дека:

НЕ СЕ РАБОТИ САМО ЗА ИСТОРИЈАТА И НЕЈЗИНИТЕ СОЗДАВАЧИ, НЕ СТАНУВА ЗБОР САМО ЗА ЈАЗИК, НЕ СЕ САМО ЗА ДОГОВОРИ ЗА ИНФРАСТРУКТУРА. Станува збор за безмилосна, ВАРВАРСКА КОНТРОЛА ВРЗ ЧОВЕЧКАТА ЛИЧНОСТ И СУРОВА МАНИПУЛАЦИЈА СО НЕГОВАТА ИНТИМНА СУШТИНА…

Каква демократија, каков европеизам!?

Во оваа атмосфера се воспитани генерации, затруени со омраза кон Бугарија и Бугарите.

И тука е парадоксот! Еден од главните архитекти и градители на овој храм на злото во независната македонска држава од 1991 година, Лубомир Фрачковски, поранешен министер за внатрешни и надворешни работи, неодамна беше предложен од „проевропската“ влада на Димитар Ковачевски како награда за неговите „заслуги“ за амбасадор на Скопје во ОН. Ова е случај кој заслужува посебно внимание.

Господа Борел и Вархеји нека не ги слушаат толку скандирањата за „напредокот“ на скопските „демократски“ реформи, туку да побараат веднаш да се отворат досиејата на УДБА од 1944 година до денес. Тие треба да бидат доставени за анализа до комисија на ЕУ составена од специјалисти од областа на хуманистичките науки и човековите права.

Очигледно е дека врвот во Скопје – политички и интелектуален – има проблем не со Бугарија и ЕУ, туку со себе.

Дами и господа, не се залажувајте!

Брисел не ги толерира мракобесноста и ретроградноста.