Мицкоски, слушај го Кошта, раскини ги српските окови… ако можеш
Георги Пашкулев
Само неколку минути беа потребни за да биде разобличен лажниот патриотизам и целосната зависност на премиерот на Северна Македонија, Христијан Мицкоски. Трипати, само во еден одговор, претседателот на Европскиот совет, Антонио Кошта, пред очите на Мицкоски, повтори: „Додека не го промените Уставот, нема да има почеток на преговарачкиот процес за евроинтеграцијата на државата.“ Тој дури си дозволи да го напушти и дипломатскиот тон со зборовите: „По ова прашање ќе го повторам она што го кажав пред една година.“
Реакцијата на Мицкоски дојде 24 часа подоцна, кога Кошта веќе ја беше напуштил државата. И, во стилот на 1919/1945 година, се нафрли врз Бугарија. Во збунет патос, преку соопштение на својата партија, зборуваше за цената што државата ја платила во последните 35 години.
Во Софија точно знаеме која висока цена ја плати Македонија по прогласувањето на нејзината независност: знаеме за целосниот грабеж од страна на Југословенската народна армија, вклучително и на приклучоците и мијалниците од касарните. Знаеме за повеќе од една милијарда долари конфискувани преку имот на компании. Знаеме како македонските мајки ги бараа по села и паланки младите луѓе кои беа насилно мобилизирани во југословенската армија (а некои беа спасени при бегството во соседна држава). Знаеме за планот на српскиот диктатор Слободан Милошевиќ, заедно со Константинос Мицотакис, за поделба на Македонија. Знаеме за прекршувањата на југословенското ембарго на релацијата Солун–Скопје–Белград. Знаеме за ремонтите на српската воена техника што беше користена во масакрите во Хрватска и Босна и Херцеговина. Знаеме и кој ја спаси Македонија од грчкото ембарго и зошто Бургас го нарекуваа најголемото македонско пристаниште. Тука треба да потсетиме дека само во Софија државата во тоа време беше нарекувана Република Македонија, а не поранешна југословенска република, како што инсистираше Атина. Се разбира, уште во 1992 година знаевме за „српската оружена афера“, која требаше да помине преку Ѓуешево, но, се разбира, тоа не се случи. Знаеме и кои беа нарачателите на атентатот врз Киро Глигоров.
А цената на сето тоа е: уништување на независноста на државата и целосна блокада на евроинтеграцијата. Тука треба да се истакне храброста на еден локален висок дипломат, од непосредното опкружување на самиот Мицкоски, кој пред неколку години во Софија призна дека „грчките колеги се согласни Белград до последно да ја држи Македонија во своите окови“.
ЗНАЕМЕ и за државјанството на неговите роднини. Се разбира, и за фирмите на неговиот баџанак.
Во Бугарија и денес никој не се интересира од невоспитаното однесување на одредени политичари во Скопје, затоа што ЗНАЕМЕ дека за нив не е проблем денес нивната држава да биде нарекувана од српски министри, научници и публицисти „Стара Србија“ или „Јужна Бановина“. Кога не им пречи ниту идеологот на ВМРО, Дамјан Груев, да биде нарекуван „Магарац“, тогаш прашањето за патриотизмот на Мицкоски добива недвосмислен одговор.
