Quo vadis, господине Премиер!

Пишува: Иван Николов/ БГНЕС

Бугарскиот премиер г-дин Кирил Петков се однесува како да е претприемач кој ја дал државата Бугарија под закуп. Тој располага со неа без воопшто да се обидува да ги разбере некои од нејзините најдлабоки карактеристики. Ова беше потврдено на средбата што тој ја организираше на 28 март годинава, со неговите колеги од Романија, РС Македонија и Црна Гора.

Во однос на проблемите со нашата братска држава РС Македонија, тој самоуверено и арогантно, својствено за секој аматер, рече дека се постигнати големи резултати во нашите односи и истакна: „Постојат неколку етапни цели кои треба да ги расчистиме, вклучително и заштитата на малцинските права. “. Очигледно, премиерот не е запознаен ниту со Уставот на државата чии судбини е повикан да управува, ниту со „технологијата“ со која во 1946 година се обидоа да ја дебугаризираат Пиринска Македонија.

За да пополниме дел од неговите многубројни празнини во познавањето на Бугарија, ќе се навратиме на годините кога се „градела“ новата македонска држава во рамките на Титова Југославија.

***

Во самиот почеток на новиот живот, по 1944 и 1945 година, кога „Нова“ Бугарија со херојска некритичност ги прифаќаше секој каприц и претензии на „Нова“ Југославија, уште тогаш станало јасно дека „вечното пријателство“ е сошиено со бели конци. Во следните две години, предизвиците, особено за Скопје, стануваа сè појасни, смели и фокусирани. За тоа сведочат бројните писма, опомени и извештаи на наивните борци за зближување со високите партиски великани во Софија и Москва. Еве некои од нив.

На 2 јули 1945 година, Тодор Павлов му пишува на Георги Димитров:

„… Направете што можете да ја запрете АНТИБУГАРСКАТА ПОЛИТИКА на Колишевски и неговите другари, водена во форма на борба против големобугарскиот шовинизам…“

Без датум во 1945 година во информација до ЦК на Бугарската комунистичка партија Христо Калајџиев пишува:

„На истата средба, Колишевски објави дека сега е забрането да се добиваат бугарски весници во Македонија“, тврдејќи дека овие весници ќе го поматат умот на Македонците.

…Во судските процеси против внатрешните непријатели во Вардарска Македонија, македонската емиграција во Бугарија останува со впечаток дека не се прогонуваат само активните помагачи на окупаторот, туку и луѓе чиј единствен грев е ТОА ШТО ТИЕ СЕ ПРОЈАВИЛЕ КАКО БУГАРОФИЛИ…“

Георги Димитров на 28 ноември 1945 година во својот Дневник, стр 513 забележал – „ Мартулков од Македонија информира за состојбата: Указание за опасни движења на СРБИЗАЦИЈАТА ВО ЈАЗИКОТ, КУЛТУРАТА И СОЦИЈАЛНИОТ ЖИВОТ…“

На 1 декември 1945 година, Васил Ивановски, првиот главен и одговорен уредник на весникот „Нова Македонија“ и човек со прилично контрадикторно однесување, во писмо до Георги Димитров и Васил Коларов нагласува:

„Во основата на се е желбата на раководството да ги поткопа старите БУГАРОФИЛСКИ чувства во Македонија (кои повторно се засилуваат по 9 септември) и да ги насочи чувствата и симпатиите на овој народ кон другиот братски народ – Србите.

…На дното на сето ова стои стравот од некакво БУГАРСКО ВЛИЈАНИЕ.

Повторно е неопходен ЗАКЛУЧОК. Денешната политичка македонска нација и држава се изградени на камен-темелникот на АНТИБУГАРИЗМОТ. Ова не може да се игнорира во обидите да се зближат Софија и Скопје.

Георги Димитров во 1946 година и Кирил Петков во 2022 година

со истата „стратегија“ за Македонија…

Георги Димитров на 6 јули 1946 година во 02:55 часот му испраќа радиограма на Трајчо Костов во Москва, во која, меѓу другото, читаме:

… Исто така, да се разјасни ситуацијата во Македонија и да се преземат мерки против постоечките АНТИБУГАРСКИ ТЕНДЕНЦИИ таму.

Освен тоа, неопходно е да се договориме за склучување на конкретни конвенции меѓу Југославија и Бугарија (ТРГОВСКИ, ЖЕЛЕЗНИЧКИ, КУЛТУРНИ, итн.), кои дополнително ќе ги зајакнат блиските врски меѓу двете држави…“

Неопходно разјаснување. На денот на истиот датум, бугарската делегација – Димитров, Коларов, Костов – имал долга средба со Сталин. Водачот им наредил: „Треба да се даде културна автономија на Пиринска Македонија во рамките на Бугарија…

ДЕКА НЕМАЛО РАЗВИЕНО УШТЕ МАКЕДОНСКО СОЗНАНИЕ КАЈ НАСЕЛЕНИЕТО ТОА НЕ ЗНАЧИ НИШТО.

Такво сознание немаше ниту во Белорусија кога ја прогласивме за советска република. И сега се покажа дека има белоруски народ…“ (Архивите зборуваат, БКП, Коминтерната и македонското прашање -1917-1946 година, том II, стр.1269, Софија 1999 година)

Од тука натаму целиот патриотизам на комунистичките великани испарува. И сите оние кои претходно предупредуваа за всадување на антибугаризмот во новата држава, послушно почнаа да ја извршуваат наредбата на Сталин и со ревност да ги помакедончуваат Бугарите во Пиринска Македонија и да им служат на тамошните скопски емисари.

Што се случува денес? Бугарскиот премиер Кирил Петков, во услови на тешка евроинтеграција, наместо да им објасни на нашите европски партнери трагичните промени во судбината на нашите сонародници во Пиринска и Вардарска Македонија, ентузијастички ги прифаќа наредбите на Сталин и се обидува да го воскресне неговиот одамна изоставените од здравиот разум „метод за производство на нови народи“. И како Георги Димитров си замислува дека со трговски, железнички, културни и сл. договори ќе можеме да разбудиме братски чувства во елита која е задоена со млекото на умопомраченото спротивпоставување.

Ова не ја оправдува занемарената инфраструктура меѓу двете земји, што е вистински срам за 21 век и исто така анемичните трговски и културни врски. Отсега натаму, ако не ги разбираме причините за оваа патетична слика, паѓаме во улога на актери кои не ја сфатиле суштината на улогата што ја играат.

Големото прашање денес е дали „новата“ бугарска политика кон Македонија на премиерот Кирил Петков, по моделот Сталин-Димитров, наметната со самодоверба и аматерска самоувереност, НЕМА ДА ГИ УБИЕ КРЕВКИТЕ СЕМИЊА НА ДИСКУСИЈА И ДА ГИ ЗАЈАКНЕ ПОЗИЦИИТЕ НА СИЛИТЕ КОИ ГО КРЕПАТ НАСЛЕДЕНОТО СТАТУС КВО? А дискусијата таму е единствениот излез од длабоката криза… но без илузии!

Ако граничниот пункт Клепало биде изграден до крајот на 2022 година, како што тврдат новите управници во Бугарија, ќе биде многу добро. Но, што од тоа, ако училиштата, универзитетите, научната литература, медиумите во Северна Македонија продолжуваат да сугерираат дека Гоце и ВМРО немаат никаква врска со Едрене и Бугарија? Нешто повеќе. Во сите учебници по историја, ВМРО е скратено како МРО (Македонска револуционерна организација). И нели токму тоа ги претвора состаноците на петте заеднички комисии во фарса на добра волја и соработка, со показни летови од едниот до другиот главен град и обратно!?

Да бидеме најасно! Битката на денешните елити во Скопје не е за постигнување добри, искрени и братски односи со Бугарија. БИТКАТА НА УПРАВУВАЧИТЕ ТАМУ Е ЗЕМЈАТА ДА ДОБИЕ ЗЕЛЕНО СВЕТЛО ЗА ПРЕГОВОРИ СО ЕУ СО ЦЕЛОСНО ЗАЧУВАЊЕ НА 78-ГОДИШНАТА ТЕМНА ЈУГОМИТОЛОГИЈА НА ЛУЃЕТО ПОКРАЈ ВАРДАРОТ. Актуелниот премиер Димитар Ковачевски е производ на истиот систем и ќе го репродуцира истиот модел на политика, со некои површни отстапувања. За жал, неговиот бугарски колега Кирил Петков, наместо да му помогне да се соочи со вистината, стана жртва на сопственото незнаење, нудејќи решенија далеку од суштината на проблемот. Ковачевски добро ја разбира режијата на овој театар и ќе се обиде да ја игра својата улога како што е воспитан уште од мали нозе. Критиките на опозицијата против него се само едно од средствата за добивање на власт…

Ова, господине премиере на Бугарија, не е „нова“ политика.

Ова е дијагноза за која мора да бидеме на јасно ако сакаме да направиме вистински исчекор и да бидеме искрени за минатото, сегашноста и иднината на луѓето од двете страни на Осогово.