РС Македонија- на каде?

Пишува Иван Николов, издавач и главен уредник на списанието „Бугарија-Македонија“/БГНЕС

Се е јасно. Уставните измени се одложуваат. Евроинтеграциите ќе чекаат „подобри“ времиња. Сега најважните настани што претстојат се парламентарните и претседателските избори. Кој ќе биде премиер и кој шеф на државата? На ова сега се фокусира елементот на партиските страсти. Што се однесува до премиерската функција, се чини дека нема дилема – тaa ќе биде на претседателот на партијата која ќе освои мнозинство во Собранието. Според сите социолошки истражувања тоа е ДПМНЕ. Христијан Мицковски веќе се гледа во огледало и се гледа себеси како шеф на владата, но не е сигурно дали тоа воопшто ќе се случи, што ќе биде бескомпромисно кон секој обид на Брисел и Софија да се сомневаат во вечноста на „македонството“ како еманација на вековни традиции…

Потешки се предвидувањата кој ќе биде следниот претседател. Изборното расположение не го фаворизира актуелниот шеф на државата Стево Пендаровски. Тоа остава простор многумина да бидат во искушение да помислат дека се повикани да ја водат РС Македонија во време кога надворешните и внатрешните сили се обидуваат „без ракавици“ да и го наметнат подмолниот „бугарски диктат“, со цел „бугаризација“. на нивната благословена од Тито татковина.

*

Ако се следи новинарската активност, во последните две години, на актуелниот претседател на МАНУ (Македонска академија на науките и уметностите, т.е. уметноста), Љубчо Коцарев, нема да биде тешко да се заклучи дека тој упатува сериозна претензија за претседателската функција. Неговите написи, повеќето воведни, во „Нова Македонија“ се „ремек дело“ на обидот да се прикаже себеси како непоткуплив и несебичен бранител на македонските вредности – од Стојан Новаковиќ до денес. Тоа е неговото сродство со идеите на овој корумпиран српски научник и шовинистички политичар што го издава како лажен патриот кој нема никаква врска со вековните традиции на народот.

Круна на неговите навредливи државотворни амбиции е написот „Срцето на Македонија“, објавен на 30 декември 2023 година во „Нова Македонија“.

Шетајќи ги читателите низ дивините на историјата и географијата, осврнувајќи се на судбината на племињата на илјадници километри од неговата татковина, тој ја достигнува кулминацијата на сопствената слика за искреноста на мудар човек и патриот. Вака звучат неговите зборови: „Често, барајќи го мирот во себе и користејќи ја духовната имагинација, преку делата на светите бракови Кирил и Методиј, св. Климент, Чуповски, Мисирков, Конески… во локалитетот на Храмот на науката и уметноста, на мудроста најдов инспирација за моите текстови и толкувања и поврзување со милениумското духовно и културно наследство на македонскиот народ…“

Ова е големата и сеопфатна лага врз која е изграден бастионот на македонската доктрина. Тоа е навреда за најдлабоките чувства на нашите предци. Да се ​​воспеваат како рамноправни по заслуги Првите просветители и агентите на српскиот шовинизам во Македонија како Димитрија Чуповски, Крсте Мисирков и Блаже Конески е исмејување со споменот на Светите седмочисленици…

*

Кои се луѓето достојни за новата историја на Македонија, кои толку го стоплија срцето на претседателот на МАНУ?

Нивните биографии се слични. Да го земеме Димитрија Чуповски. Роден е во селото Папрадиште, Велешко во 1878 година. Привлечен да учи на сметка на српското друштво „Свети Сава“ во Белград, под будното око на Стојан Новаковиќ, во 1893 година го основа студентското друштво „Вардар“. Кога во 1895-1896 година Новаковиќ е премиер, го испраќа Чуповски во Русија, каде што, последниот се запишал да студира во Новгородската теолошка семинарија. Потоа се преселил во Санкт Петербург. Во 1905 година Чуповски се враќа во Македонија, се обидел да ги шири идеите што му биле всадени во Белград, но бил истеран од дејците на ВМОРО. Стојан Новаковиќ од 1900 до 1905 година бил српски амбасадор во Русија и го иницирал создавањето на Словенско-македонското научно и литературно друштво. Чуповски не е само еден од нејзините основачи, туку и негов претседавач.

За време на Балканските војни, тој ги посетил Софија, Скопје и Велес, се сретнал со претставници на активното македонско граѓанство, но никој не ги прифатил неговите идеи, предложени од Новаковиќ. Потоа се враќа во Санкт Петербург и во 1913-1914 година започнува со издавање на весникот „Македонски глас“, од кој се објавени само 11 броја. Преку нив тој продолжува да се обидува преку македонизмот да ги наметне идеите на српскиот шовинизам.

По истиот пат на отцепување од своите прадедовски корени тргнале и Крсте Мисирков и Блаже Конески. Има и разлика. Миксирков талка меѓу македонизмот и вистината за самоспознавањето, додека Блаже Конески станува најпослушното орудие во рацете на титовизмот за наметнување на новиот етнички идентитет по 1944 година.
*

Во последните два-три месеци од 2023 година, македонското општество по предлог на медиумите, политичарите, научниците западна во состојба на психоза, паника и страв од можни промени на Уставот и вклучување на Бугарите како дел од нацијата што ја гради државата.

Токму овој страв ја разоткри вистината дека во оваа земја, која е независна од 1991 година, продолжуваат да доминираат псевдоприказните за идентитетот и минатото.

Штом академик, раководител на најавторитетната научна институција во земјата, си дозволува да ја развее својата духовна перверзија како знаме, споредувајќи ја генијалноста на Првоучителите со шарлатанскиот ентузијазам на обучените лакеи на белградската шовинистичка пропаганда во Македонија, ова е знак за тешко заболување.

Во својата медицинска пракса, светски познатиот австриски психијатар д-р Зигмунд Фројд никогаш не ги испрашувал своите пациенти за нивната болест. Ги остави слободни да разговараат. Во зависност од насоката во која се движеле нивните мисли, тој ја поставувал и дијагнозата.

Веќе 80 години државници, политичари, научници, јавни личности, активни граѓани, наставници, каков проблем и да решат, неминовно доаѓаат до баналниот рефрен за исконскиот македонски идентитет. И тоа е „вредноста“ за чие зачувување колективно ја занемарија перспективата на евроинтеграциите… Дијагнозата на болеста, според методологијата на Зигмунд Фројд, е јасна.

За да се увериме во ова, ќе ги цитирам насловите на неколку текстови објавени во весникот „Нова Македонија“ и во некои други медиуми од последните два-три месеци од 2023 година: „Северна Македонија е мртва, да живее Македонија“, „ Македонската нација е предмет на национална дискриминација“, „Новиот Устав значи крај на историскиот континуитет на Македонија“, „Флагрантна потврда на агресивната политика за демакедонизација на Софија“, „Убедувачките мисии на високите дипломати на ЕУ за влучување на Бугарите во Уставот наликуваат на политичка лакардија“ и т.н

Зарем овие наслови не го потврдуваат методот на Фројд дека секој гласно зборува за она во што потајно се сомнева и долго време ја крие од себе „страшната“ вистина!?…

*
Македонското општество во целина – лево и десно, владејачко и опозициско – одбра да остане во темнината на 1944 година наместо перспективата на Брисел. Ниту една политичка сила или личност не најде храброст да наметне закон за отворање на архивата на УДБА, да создаде комисија која непристрасно ќе ја открие вистината за илјадниците убиени без суд и пресуда, осудените на долги години затвор и тешка работа, протераните во блиски и подалечни земји, само поради нивната бугарска самосвест и нивното несогласување со наметнатото ново национално име!…

И покрај се, има излез ако академик Љубчо Коцарев, наместо да се грижи како да ја задржи крвавата пропагандна магла за она што се случило во 1944 година и во следните 45 години, стане иницијатор за следново:

а/ МАНУ да издаде зборник со документи со оригиналните факти за Илинденското востание. Од приложените документи ќе се разбере дека истото е подготвено и подигнато не од некоја непостоечка Македонска револуционерна организација (МРО), како што пишуваат нејзините подредени историчари, туку од ВМОРО, како што ја нарекувале Даме Груев, д-р Христо Татарчев и остатокот од нејзините основачи;

б/ Да издаде збирка документи за српскиот окупаторски режим во Македонија по 1912 до 1941 година и за борбите на народот под раководство на ВМРО за ослободување;

в/ Да ја објави книгата на Димитар Ѓузелев „Жртви на скопскиот студентски процес“;

г/ Да се ​​преобјават спомените на херојот на ВМРО Коце Ципушев, роден во Радовиш, „19 години во српските затвори“;

д/ Да се ​​направат фотокопии од писмото на Методи Шаторов – Шарло до задграничниот Централен комитет на БРП /к/ во Москва од 15 мај 1941 година и да се прошири во општините, научните институти и образовните институции, за да се разбере зошто анатемосаниот „бугарски окупатор“ се дочекан со занес и цвеќиња, како ослободител…

Патот до вистината е краток, се додека вие се стремите кон неа. На РС Македонија денес повеќе и е потребна вистина отколку воздух. И тоа ќе го најде, за сопственото духовно и морално здравје, кое за жал сè уште е под контрола на политичките надрилекари…

Фото: БГНЕС