ШУВАРИЦАТА И ЦАРЕВИЦАТА

/

Насловот на прв поглед можеби асоцира на народна приказна. Се разбира, повеќето од нас сакаат приказни. По можност и со среќен крај.

Но, во оваа прилика нема да раскажаувам, или барем не премногу.

Нејсе, некој можеби ја разбра асоцијацијата на насловот.

Првиот поим се однесува на Стипе Шувар (1936-2004) југословенски и хрватски политичар кој во 70-те години на минатиот век, ја иницираше реформата во образованието и воведувањето на т.н. насочено образование.

Вториот поим, погодувате, е изведен од презимето на актуелната министерка за образование и наука. Во Владата на Република Северна Македонија, што би се рекло.

Реформата на Стипе Шувар е одамна завршена. Никој повеќе не се сеќава на „здружениот труд„ „производните сили и самоуправувањето„ „работниот народ и нејзината авангарда„ и сл.

Оваа другава реформа пак, иако најавена, за само 48 часа ја сензитивизираше јавноста,иако поголемиот дел реакциите беа во контекст на актуелните политички збиднувања, а помалку за импликациите кои би ги донела најавената реформа.

Искуството (демек историјата) не’ „научиле, кога Бирото за развој на образованието почнува било каква реформа, таа активност секогаш е скапа, мачна и во целина претставува едно трауматично искуство за општеството. А, да. Да не ги заборавиме и учениците и наставниците.

Отворете ја страницата на министерството, изобилува со планови, стратегии, до 2020, па има до 2025, па за минатата година, па за следната година…

МИСИЈА:Обезбедување квалитетен воспитно – образовен процес, преку примена на современи методи на учење, критичко размислување и интегрирање на информатичка технологија и дигитални вештини во наставата, поддршка на самостојноста на ученикот * ,  во процесот на стекнување на знаења, вештини и ставови, за нивна практична примена во реалниот животен контекст,  креирање на култура на доживотно учење, воедно вложувајќи во континуиран развој на научно-истражувачката дејност



ВИЗИЈА:Придонес во развивањето на европските образовни вредности преку обезбедување на сеопфатно, инклузивно и интегрирано образование насочено кон „ученикот“ * . Создавање на конкурентен национален образовен систем заснован на современи програми што овозможуваат  стекнување со  знаења, вештини и компетенции согласно потребите на демократското мултикултурно општество, пазарот на трудот и новите предизвици во глобалниот научно-технолошки амбиент. Инвестициите во квалитетен образовен систем ќе бидат основа за забрзувањето на темпото на економски раст и поддршка кон определбите за вклучување во научно – истражувачки и иновативни процеси.

*Во овој контекст, под терминот „ученик“ се подразбира секој учесник во воспитно-образовниот процес.

Јако нели! Е,сега, експерти, истражувања, трудови за оваа тема, е тоа нема да го најдете. Тоа е една мала мистерија, распослана по некакви мистериозни и тајни „работни групи„ кои веројатно имаат некаква колективна свест, па следствено на тоа и немаат име и презиме. Освен за потребите на секторот за финансии, сепак, некакви лични податоци се потребни поради сметките.

Што би рекле старите – „нам дандалот ни го земаа“ – а притоа мислам на актуелната, „Кембриџ„ реформа во нашето образование, веќе ни се насмевнува нова, најнова и посовремена реформа. Доколку некој забележува „мала контрадикторност„ во право е! Но, исправени пред дилемата – ако е расипано, поправи го, ако не е, не чепкај, му се спротивстави – расипано е ,фрли го! – Тогаш не изгледа толку контрадиктарно, станува збор за избор. Е, но каков е изборот ако се сведува на „снобовски флоскули„ скриени и спакувани како – здружениот труд, самоуправни сили, производствени односи, наспроти, пазарот на трудот, бизнис заедницата, конкурентни кадри – ми се чини дека и не сме се напреднале премногу!?

И конечно, што се по ѓаволите – европски образовни вредности?- Кај се објавени, кој ги промовира? Емил Зола и неговото „Обвинувам„ или Леополд II и неговото Конго? Можеби се скриени во нивната премудрост кај дузината „надворешни соработници„ „проект менаџери„ и „граѓански активисти„ кои живеат по „работилници, семинари, вебинари…„ самоуверена празноглавост, без сомнеж,без дилеми, без прашања и без одговори.

Соц-елитата која се натпреваруваше кој ќе напише поголем труд за „Работничкото движење во Македонија меѓу двете светски војни„ или „Самоуправниот социјализам и империјализмот„ лесно си најде нов фетиш. Со истата страст и фиксираност, со решителност која само конвертит може да ја има.

Автор: Ѓорѓи Трендафилов



Претходна статија

НЕЗНАЈНИТЕ ЈУНАЦИ СО БУГАРСКИ ПАСОШИ ОД ПЈАЧЕНЦА

Следна статија

ДОДЕКА БУГАРИЈА КРКА „ШАМАРИ“ НИЕ СО ДИПЛОМАТИЈАТА ТИП „НИКОЛА ДИМИТРОВ“ ЕУ ЌЕ JA ВИДИМЕ НЕКАДЕ ВО 205О Г.

Најново од Колумни

Нова албанофобија

Пишува: Никица Корубин За време на одморот од “одбраната на идентитетот” од Бугарите, формата се одржува