РС Македонија-птица која сака, но не може да полета

Пишува: Иван Николов/БГНЕС

Денес, РС Македонија изгледа како човек, кој е расечен на два дела по вертикала. Така изгледа како духовност, општеството таму. Веќе седум децении едната половина избезумено се обидува да ја избрише, да ја уништи другата. Како да не постои. И никогаш да не постоела.

Но, сеќавањето на народот, овој сведок на вековите, го чува сеќавањето на целината. И не само тоа. Го зачувала и ликот на „победниците“. Оние кои во доцната есен на 1944 година ја стекнаа мрачната слава на „јунаците“, кои ја спроведоа масовната одмазда во Прилеп, Велес, Куманово… И еве ги сега. Не тие, туку нивните деца и внуци го веат знамето на демократијата, на европеизмот, на атлантизмот. И предлагаат на Европа, на Америка, на светот да зборуваат во име на народот, во име на минатото… За кое минато станува збор? Во денешната независна македонска држава, минатото продолжува да дели и да се спротивставува. Едната половина се воздигнува како борба против фашистичкиот окупатор и во нејзина чест се создава невидена митологија. За тоа сведочи и изјавата на премиерот Заев од 25 септември 2021 г. „Сите ние си го знаеме нашето минато и предавствата за време на фашизмот“.

Јас, господине премиер, ве прашувам зошто не ја познавате и другата половина од минатото? Зошто не сакате да знаете ништо за борбата на Македонската младинска тајна револуционерна организација (ММТРО), за Студентскиот судски процес во Скопје во 1927 година, за „Апелот до европското јавно мислење и светската совест“ што Гена Велева го испрати во 1930 до земјите во Европа и Америка!? Таа е активистка на Тајната културно-просветна организација на македонските бугарки, која штотуку ѝ избегала на очите на српската полиција. Таа преку апелот ги разоткрива активностите на безмилосната денационализаторска српска машина во Македонија. Зошто господине Заев не ги прочитате реакциите на овој повик за правда, кои се појавуваат во сите весници во Германија, Франција, Шпанија, Швајцарија, Италија, Канада, САД и други. На пример, германскиот весник „Берлинер Тагеблат“ на 21 декември 1930 година пишува: „Откако градот Скопје стана југословенски, десет основни бугарски училишта, две средни училишта, семинарија, женско училиште, многу цркви, библиотеки и печатници беа затворени. Се врши систематски терор врз македонската универзитетски младина… Македонките се принудени да потпишуваат барања за развод. Потоа српскиот владика ги поддржува разводите, жените биле принудувани да се омажат за српски жандарми. Во апелот се наведува голем број жени кои го претрпеле овој тип на насилство. Било забрането роднините на убиените од српските жандарми да носат траурни алишта“ итн.

Зошто господине Заев, не е важно дали сте премиер во оставка или не, не сакате да знаете и да зборувате за оваа половина од историјата на Македонија?

Американското списание New Republic, што се печати во Њујорк на 11 февруари 1931 година, продолжува во истиот дух:

„Силните обвинувања, кои често се упатуваат против југословенскиот режим во Македонија се содржани и во возбудливата изјава на една македонска бегалка, г-ѓа Гена Велева. Таа ги повторува сите наводи кои постојано се повторуваат и никогаш не беа успешно демантирани против акциите на југословенската влада на новите територии: официјализирани убиства, сквернавење на бугарските гробишта, затворање бугарски училишта, цркви, библиотеки, читалишта, речено во кратки црти една целосна политика на терор … Додека југословенската диктатура го забранува слободниот печат и слободата на говорот, нејзината окупација е отворена за најголеми сомнежи… „(Според Коста Царнушанов“, Прилог кон историјата на ММТРО“, Софија, 1996, стр.191,193)

Господине Заев, во која половина од историјата на Македонија бевте и се уште сте премиер? Вашите многубројни говори покажуваат дека вие сте премиер само на оваа половина која ја создаде југословенската митологија по 1944 година. Вие ја грабнавте таа половина и заедно со претседателот Пендаровски, Владо Бучковски, Никола Димитров, Христијан Мицкоски и Антонијо Милошоски, цртате некакви црвени линии во преговорите со Бугарија и врескате пред институциите во Брисел дека тоа се вашите европски вредности. Ако навистина сте носител на европеизмот, зошто не воведете низа лекции во училиштата за српската окупација на Македонија – 1913-1914, 1918-1941 година? Зошто се уште се молчи за подвигот на брутално убиените борци против оваа окупација: Штипјанецот Благој Монев, заклан во занданата на полицијата во родниот град, Трајко Попов од Гевгелија, Тодор Попјорданов од Кочани, кој за да не падне во рацете на жандармите, се фрла под возот за Земун; Кирил Ципушев од Радовиш, потомок на познатото семејство Ципушеви, избоден на 28 октомври 1928 година од таен агент во близина на Љубљана, а потоа застрелан; струмичанецот Тома Кујумџиев, дојранецот Кољо Чакаров, злобно убиен од српскиот граничар Милија Смоловиќ, вечерта кога тој со неговата ќерка во раце гледа прозорот од својот дом… Сите тие биле активисти на ММТРО и заедно со обвинетите студенти, вистински водачи на перманентната борба против српската окупација. Апелот на Гена Велева беше круна на определбата на младите генерации во Македонија да се борат за слободата на својата татковина.

Зошто, прашувам, подвигот на овие херои не се изучува во училиштата и универзитетите, зошто историчарите од МАНУ не напишале ред за нив, зошто во нивните родни места нема споменик кој потсетува на нивното херојско дело!? Зошто осакатувате генерација по генерација лишувајќи ги од можноста да се запознаат со вистинските херои на својот народ!?

Останува неодговорено и прашањето дали ќе се обидете да го разберете отпорот против југословенскиот комунистички режим во Македонија по 1944 година.

Почитувани господа, зошто на младите не им кажете за херојството на тројцата лекари – д-р Васил Иванов, д-р Коста Тренчев и д-р Коста Терзиев, кои го испратиле Меморандум до победниците во Втората светска војна, предупредувајќи дека во Македонија се менува историјата културата и духовноста и се врши геноцид? За оваа дрскост д-р Терзиев е осуден на смрт и е стрелан, а д-р Иванов и д-р Тренчев долги години ги влечеле прангите по логори и по затвори. Зошто не ни раскажувате за судењата водени од фанатични убијци против сите оние кои не се согласувале со новата југословенизација на Македонија, како достојниот Димитар Ѓузелов, браќата Чкатрови и Светиеви, штипската учителка Роза Којзеклиева и многу други?

Признајте дека вие ја раскажувате само едната половина од новата историја на Македонија и дека откако стана независна држава, не сакавте да ги обедините двете половини.

За вас како да не постоел Димитар Галев, кој во новите услови на независноста во 1995 година ја кажа вистината: „Југословенската партиска пирамида, по 1947 г. успеа во македонските училишта и учебници да го наметне македонецот на Стојан Новаковиќ исклесан исклучиво на антибугарски и анти ВМРО позиции, наместо вистинскиот Македонец… “ Д. Галев”, Тодор Александров – од автономија до самостојна држава “, Скопје, 1995. .9)

Дали разбирате дека не сте вистински Македонци? Вие го претставувате „Македонецот на Стојан Новаковиќ“ „

Кажете ми господа, има ли тука простор за полемика кога најчесните синови на оваа земја кажуваат вистини од кои вие се срамите и од кои се плашите?

Денес, РС Македонија е како ранета птица која се бори да се крене и да лета, но вие, господа, ја влечете надолу, користејќи ги јажињата исткаени од идеологијата што ја уништи душата на Македонија за да ја претвори во робот на добропознатиот недуховен фанатизам.

Со други зборови, зборувате за европски вредности, а се борите да ја повлечете Македонија назад во 1944 година.

Додаток кон темата:

На вниманието на владејачката елита во РС Македонија и на лидерите на ЕУ:

Извадок од интервју што го направив за списанието Бугарија Македонија, книга 3, 2013 година, со скопскиот ветеран Панде Ефтимов, кој го напушти овој свет во август 2017 година.

На прашањето „Може ли денес да зборуваме за антибугарска пропаганда во Република Македонија?“, тој одговори:

„Може, се разбира, треба да ги гледаме фактите такви какви што се. Целиот систем на образование, култура, пропаганда, политичко-социјален живот по 1944 година е насочен кон прекинување на секоја врска меѓу Македонците и Бугарите. Отворете ги учебниците дури и за основните училишта и ќе најдете текстови во кои непријатели на Македонците не се Србите, Грците, Турците или некои други, туку Бугарите. И друго. Ниту на Германците, ниту на Србите, ниту на Италијанците не им го наметнавме поимот „окупатор“, туку само на Бугарите. Насекаде во сите прилики и на сите нивоа пропагандата сугерира дека Бугарите се окупатори. Нашата историја од 1918 до 1941 година е празна. Ништо не е означено. Историјата на Македонија датира од 1941 година и набргу потоа, кога титовите бандити направија патетична фарса која влезе во учебниците по историја како востание против „бугарскиот окупатор“. Дотогаш нели Србите беа окупатори? Но, се молчи за тоа. А зошто овие бугарски окупатори беа пречекани со цвеќе и музика, со леб и сол како ослободители!? Овој факт не може да се заобиколи. И уште нешто. Методи Шаторов – Шарло, кој тогаш беше на чело на Комунистичката партија на Македонија, и покрај неговата функција, го прифати доаѓањето на Бугарите како национално ослободување. Затоа Тито го осудил на смрт. Сличен е ставот и на Кузман Јосифовски-Питу. Затоа Темпо го стави Лазар Колишевски, србоман ослободен од затворот Плевен, на чело на комунистите во Македонија.

Тоа е политика наметната од српските комунисти во Македонија уште од првото заседание на АСНОМ на 2 август 1944 година. И секој што не се согласувал со оваа политика бил отстранет и испратен во затворот Идризово. Така, првиот лидер на Република Македонија, Методи Андонов-Ченто, е осуден и испратен во затвор. Иста беше судбината на ветераните Павел Шатев, Панко Брашнаров, поетот Венко Марковски.

Откако Македонската комунистичка партија беше прочистена од сите оние кои не се согласуваа со просрпската диктатура во времето на Лазар Колишевски, останаа оние чии наследници денес се Груевски и Бранко Црвенковски. Овие двајца, и покрај нивните очигледни политички разлики, ја прифатија идеологијата да не отстапуваат од просрпскиот политички курс на Македонија. И тоа го прави Груевски, кој успеа да ја извалка ВМРО, претворајќи ја од идол во конјуктурна партија која му служи на идеолошкото и политичкото југословенско наследство во Македонија…“

Почитувани државници на РС Македонија,

За разлика од бизнисменот и научникот, на државникот не му треба само многу пошироко знаење, туку и посеопфатен аналитички ум, должен е да ја почитува ВИСТИНАТА и да биде носител на високиот МОРАЛ.

Докажете дека ги поседувате овие квалитети!